Droogte

Het was deze zomer extreem droog, waardoor onze nieuwe weides eruit zagen als een steppe. Maar gras is net als onkruid en wanneer de regen dan eindelijk komt, dan is het zo weer groen. Ezels komen uit de droge landen rond de Middellandse Zee en ondanks dat de wei er droog en geel uitzag, vonden zij altijd nog genoeg om te grazen. We maakten ons meer zorgen over onze nieuwe 'oude' bomen. We hebben vorig jaar zes 30-jaar oude Koningslindes geplant en het eerste jaar is natuurlijk erg belangrijk. De wortels moeten wel goed aanslaan en zich verankeren in de grond. Daarom kwam Corné Staal Tuinaanleg twee keer per week langs om alle bomen 500 liter water te brengen. Zoals het er nu uitziet gaat het helemaal goed komen 🙏🏼

Lieve Henri en Victor

Regelmatig proberen we in een filmpje en een liedje een wat minder opvallende ezel in de picture te zetten. Deze maand was misschien wel één van de leukste liedjes het liedje voor Henri. In dit lied vertelt Henri allemaal sterke verhalen over wie hij allemaal is geweest (in zijn dromen). Over hoe stoer hij is en dat iedereen zijn naam kent. Tot het moment dat Victor vraagt of hij mee naar de wei gaat ... Dan geeft hij toe dat hij gewoon een normale grijze ezel is. Zelfs niet eens een hengst. En dat dat genoeg is. Iedereen in de kudde kent hem en waardeert hem zoals hij is. Gewoon een onopvallende grijze ezel ... en dat is genoeg.

Kinderen en ezels

Zoals in de kop reeds aangegeven: kinderen en ezels zijn vaak een perfecte match. Dat kon je ook mooi zien aan blinde Eeyore. Een meisje kwam hem borstelen en ze kwam niet aanrennen, ze was niet druk, ze deed precies de goede dingen om het vertrouwen meteen te winnen. Aan Eeyore merkte je meteen dat hij totaal geen spanning voelde en hij gaf zich helemaal over aan de heerlijke borstelbeurt. Het is zo belangrijk dat kinderen met dieren opgroeien. Of het nu honden, katten of ezels zijn. Heel soms zijn er kinderen die wat angstig zijn voor de relatief grote dieren, maar dan merken we al snel waardoor dat komt: de moeder (ouder) is angstig en spiegelt dat op het kind. Dus daarom: als je hier komt met je (klein)kind, laat hem of haar gaan. De onbevangenheid van een kind voelt een ezel onmiddellijk en dan krijg je de mooiste interacties. Ervaringen die ze een leven lang bij zich zullen dragen. Meer waard dan elke foto of elk filmpje. Dit zijn echte herinneringen.

Céline en Dyonne gaan door

En toen kwam het verlossende bericht: Céline en Dyonne kregen een nieuw adresje en je raadt het al: bij de kindjes uit de foto bovenaan. Er was werkelijk geen betere plek voor hen en zoals gezegd: het was alsof Céline en Dyonne hun doorplaatsadres zelf uitgekozen hadden. De dames vonden het natuurlijk spannend en het zijn twee ezelinnen die niet direct veel met mensen hebben. Tot de kleine meiden er waren en die konden meteen weer met hen knuffelen. En dan weet je dat je een perfecte match gevonden hebt. Soms wijst het zichzelf uit.

Bobby en Liefje

Bobby (de ezel die niet eens een naam had) en Liefje kwamen hier binnen en ze oogden zelfs verwaarloosd. Vies, grauw en onzeker. Maar moet je eens kijken hoe ze eruit zien, nadat hun vacht goed verzorgd is! Bij Bobby zijn de kleuren wat feller en hij straalt gewoon. Maar ook Liefje, die haar naam volledig eer aandoet, ziet er weer prachtig uit! Wat een verschil met hoe ze stonden 😱

Ondertussen staan ze in de grote kudde en vanaf de eerste dag, doen ze het perfect! Het zijn twee heerlijke ezeltjes en de hele kudde heeft ze onmiddellijk omarmd.

Welkom Bertus, Hilda en Catho

Hilda, Bertus en dochter Catho kwamen bij ons omdat hun eigenaar moest verhuizen. Voor hen was alles nieuw en ontzettend spannend. Vreemde mensen, een onbekende ambulance en een omgeving die ze nog nooit hadden gezien. Ze vonden het allemaal behoorlijk eng. Daarom namen we alle tijd. Hilda liep uiteindelijk rustig met ons mee. Bertus had wat extra hulp nodig en met Catho zijn we bijna een uur bezig geweest. Niet omdat ze niet wilde, maar omdat ze simpelweg bang was. En dat is helemaal niet erg. Eenmaal aangekomen op de Ezelshoeve werden ze eerst gewogen – de afgelopen maanden waren er stiekem wat kilootjes bij gekomen 😉 – waarna ze samen naar hun tijdelijke weitje gingen. Vanaf dat moment zagen we de spanning langzaam verdwijnen. Ze bleven dicht bij elkaar, begonnen te grazen en verkenden voorzichtig hun nieuwe omgeving. Alsof ze elkaar steeds opnieuw vertelden: "Zolang we samen zijn, komt het goed."

Links mama Hilda, midden verwende Catho en rechts stoere Bertus.

De mooiste momenten

De mooiste momenten vinden vaak plaats wanneer er niemand bij is. Wanneer de wereld op de Ezelshoeve stil wordt, is er soms niet meer nodig dan een paar ezels, wat hooi en een rustige nacht. Je hoort geen stemmen. Geen verkeer. Geen haast. Alleen het zachte ademen van de ezels… en het geritsel van het stro. En misschien is dat wel één van de mooiste geluiden die er zijn.

Wat gaat er toch om in dat mooie hoofd van jou?

Mooie Liv blijft een vak apart. Ze vormt een kleine kudde met Allegro, de drie Andalusische ezels en de drie Catalanen. Maar als de poort open gaat om naar de grote wei te gaan, trekt ze haar eigen plan. De grote jongens gaan altijd eerst naar de grote wei, waar de rest van de kudde staat, maar Liv komt naar de Zandweide. Kijken of de grote baas er is om even hallo te zeggen en een snoepje te scoren. Of naar de Koer om te kijken of ze nog wat wilgentakken kan snoeien. Dan aan het einde van de middag, voordat de hele kudde terug gaat, lopen de grote jongens naar de Zandweide. Even later komt heel de kudde naar huis en gaan de langbenen weer terug naar hun weitje. Behalve Liv. Liv blijft nog even rondhangen. Doet haar eigen ding. En dan als allerlaatste moet de beheerder Liv nog even naar ‘huis’ brengen. Ze loopt dan vanzelf mee, Quincet het hoofd op hol brengend en haar kudde staat op haar te wachten. Maar ze manoeuvreert ertussendoor en zondert zich weer af. Liv mijn lief. Ik blijf benieuwd naar wat er in jouw mooie hoofd omgaat.

Horzels

Van alle insecten die er zijn is er maar één waarvoor ezels op de loop gaan. Horzels.

Vrouwelijke horzels plakken hun kleverige eitjes vast aan de haren op de benen, flanken of borst van ezels. Als de ezel zich schoonlikt, komen de larven in het spijsverteringsstelsel terecht waar ze als parasiet schade kunnen aanrichten. Hoewel ezels veel rustiger en minder schrikachtig zijn dan paarden, triggert het aanvliegen en zoemen door horzels een direct beschermings- en afweergedrag, zoals schoppen, bijten of paniekerig weglopen. Alles om te voorkomen dat ze besmet raken.

Het juiste plekje

Elke ezel heeft wel zijn favoriete kriebelplekje. Soms is het precies in het hart van het andreaskruis, soms op de borst, soms op de billen. Maar wanneer je dan eenmaal het perfecte plekje gevonden hebt, dan gaat die lip hangen, dan gaat die neus omhoog en gaat'ie allemaal gekke bekken trekken. Alles om te zeggen: ga door, ga door. Zo ook bij mooie Pierrick.

Welkom Thelma en Clyde

Thelma en Clyde zijn allebei 26 jaar oud. Zesentwintig jaar lang woonden ze op dezelfde plek, met dezelfde vertrouwde omgeving en hun vertrouwde mensen. Maar hun baasjes gaan verhuizen naar een appartement en daardoor moesten Thelma en Clyde op zoek naar een nieuwe plek. En dat is nogal wat, na 26 jaar.
De reis naar de Ezelshoeve was dan ook spannend. Eenmaal aangekomen vonden ze de ambulance wel een heel veilige plek. Er was geen enkele behoefte om eruit te komen. We hebben ruim een uur gewacht, geprobeerd, gerustgesteld... en uiteindelijk moesten we ze een beetje helpen.

Hetty gaat naar Donkey

Hetty was een kinderboerderij ezel. Ze werd daar alleen overvoerd. Alle bezoekers gooiden brood en ander eten over het hek en Hetty at het allemaal op. Uiteindelijk hebben wij Hetty hier opgevangen, samen met Bobby en Liefje. Al snel bleek dat Hetty niet zoveel met andere ezels heeft. Wel met mensen, want dat was ze gewend. Toen diende er zich een nieuwe kinderboerderij aan, waar Donkey alleen was komen te staan. Deze kinderboerderij wist heel goed wat ze deden en wat ze met te dikke ezels moeten doen. Niemand kan hier zomaar wat brood over het hek gooien. Dus was het tijd voor Hetty om naar haar nieuwe avontuur te gaan in een redelijk bekende omgeving: een kinderboerderij.

Onyx toch!

Het is allang bekend dat Onyx een ontsnappingskunstenaar is en dat hij de grendels van de staldeuren kan openen. Maar de grendels van de hekjes naar de (oude) weides was een nieuwe ontdekking. En het zijn toch niet de gemakkelijkste grendels. Eerst moet er een pinnetje uitgetrokken worden, dan een lipje omhoog gedraaid en daarna naar links getrokken worden. Maar Onyx draait dus ook daar zijn hoefje niet voor om. Het was bijna een dagelijks ritueel geworden dat wij ezels bij Pierrick of bij Bertus moesten weghalen, of dat we Hilda en Catho terug moesten vinden in de kudde. We love our happy mistakes.

En hij wacht niet eens, totdat wij niet kijken of zo. Hij doet het gewoon terwijl we erbij staan. Maar ja, na 25 jaar bij ons is er niets meer dat ons verbaast bij Onyx. Love you!

Orlando is geen baby meer

Orlando is pas tweeënhalf jaar oud. Omdat hij een Andalusische ezel is, is hij zo groot dat weinig mensen eraan denken dat hij pas net veulen af is. Orlando wil ook nog spelen, maar alle grote ezels zijn al ouder. Mama Melanora speelt nog vaak met hem, maar soms heeft ze ook geen zin. En dan moet Orlando zich alleen vermaken en dat is niet altijd gemakkelijk.

De andere grote ezels hangen ook veel bij Mama Melanora rond, maar met andere gedachten ... Orlando ziet dat en wringt zich ertussen. Wanneer de grote ezels dan niet met hèm willen spelen, dan gaat hij zijn mama maar weer vervelen.

Langoortje op zoek naar geluk!

Lieve ezelvrienden,
Met ontzettend veel plezier schreef ik het sprookjesboekje ‘Langoortje op zoek naar geluk’. Een dierenverhaal over ezels, voorzien van prachtige illustraties van Karin Wink. Een verhaal vol magie, avontuur en een mooie moraal, voor jong én oud.
Onze eigen ezelinnen Cleo en Tooth, moeder en dochter, inspireerden mij tot het schrijven van mijn eerste sprookje. Tijdens mijn bezoek aan de Ezelshoeve en een wandeling met een ezel zag ik met eigen ogen hoeveel liefde en zorg hier aan de ezels wordt gegeven. Wat mooi dat deze plek bestaat!
Langoortje reist de wereld over op zoek naar geluk. Onderweg ontmoet hij bijzondere dieren en leert hij steeds meer over wat geluk betekent. Maar zal hij uiteindelijk zijn eigen geluk vinden?
De opbrengst van het boekje komt volledig ten goede aan de Ezelshoeve, voor het goede werk dat daar voor de ezels wordt gedaan. Het boekje is verkrijgbaar bij de Ezelshoeve in de Ezelsjop en online via Boekscout en bol.com. Klik op de afbeelding voor de link. Veel leesplezier!
Met sprookjesachtige groet,
Stefan Spiering

Wie zorgt er voor jouw ezel?

Vriend, alsjeblieft:
Wie zorgt er voor jouw ezel?
Een vreemde vraag misschien. Zeker als je helemaal geen ezel hebt. Of het moet een van onze adoptie-ezeltjes zijn. Maar stel je eens voor… Je bent er niet meer. Je huis is verkocht. Je spullen hebben een nieuwe plek gekregen. Foto’s worden opgeborgen. Het leven gaat verder...
Maar ergens staat een ezeltje die er nog wél is. Een ezeltje die ooit door iemand bij De Ezelshoeve is gebracht omdat hij dringend hulp nodig had. Omdat iemand er zelf niet meer voor kon of wilde zorgen. Wie zorgt er dan voor hem? Dat is nu precies waarom wij niet alleen kijken naar de ezels die vandaag bij ons liefde, zorg en aandacht vinden. Jacqueline en ik kijken ook naar de toekomst.
Ezels hebben geen idee wat een testament is. Ezels weten niet wie wat nalaat. Zij weten alleen dat ze een veilige plek nodig hebben. En die veilige plek moet er blijven. Jij kunt daarbij helpen. Door De Ezelshoeve op te nemen in je testament, draag je bij aan een toekomst waarin ook de ezels van morgen welkom zijn.
Niet omdat het moet. Maar omdat je iets kunt achterlaten dat verder gaat dan spullen. Een veilige plek voor een dier dat volledig afhankelijk is van mensen. Wil je weten hoe het werkt en welke mogelijkheden er zijn? Vraag dan vrijblijvend ons gratis informatiepakket aan door het contactformulier in te vullen (en je adres achter te laten).