Lieve Oude Linda

Zoals hierboven al geschreven: Lieve Linda was 32 jaar oud en had heel haar leven op een klein weitje achter een boerderij gestaan. Toen ze hier aankwam, was ze eigenlijk al op. De röntgenfoto's toonden waar wij al bang voor waren. Geen herstel meer mogelijk. Maar wat genoot ze in het stalletje aan huis, in het dikke stro. Elke dag lagen er wel mensen bij haar in het stro en na een paar weken begon ze weer meer te lopen. Vanaf dat moment mocht ze elke dag naar de wei van de buurman (waar toch even geen koeien stonden). Eerst samen met John en daarna met Marieke. Maar het lopen steeds ging na verloop van tijd steeds moeilijker ... tot het moment dat we haar moesten laten gaan. Wat een heftig moment was dat, voor alle verzorgers en adoptieouders 😭

Marieke

Twee verstrengelde zielen, Linda & Marieke. Marieke was bij een fokker weggekocht om aan een zorginstelling te schenken. Maar ook zij had alle goede verzorging in haar leven gemist en dat werd bij de zorginstelling niet beter. Daarom besloot de schenker haar daar weg te halen en naar ons te brengen. De röntgenwagen toonde hetzelfde beeld als bij Linda. De hoefbeentjes in haar voorhoeven zijn weggerot door langdurige hoefbevangenheid. Ook voor haar geldt dat we alleen nog palliatieve zorg kunnen bieden, zorg gericht op het verbeteren van de levenskwaliteit door het verlichten van klachten. Marieke is pas 20 jaar oud en met pijnstillers, juiste bekapping en bijvoorbeeld hoefschoentjes kan ze misschien nog een lange tijd genieten. Maar herstel is niet meer mogelijk. De grote foto van Marieke onderaan de nieuwsbrief is gemaakt door Gert van den Bosch.

Pierrick was gevallen

Pierrick was uitgegleden in de wadi in zijn weide. Oh wat schrokken we, toen hij niet meer overeind kwam! Alles schiet dan door je heen; heeft hij iets gebroken? Heeft hij iets gescheurd? In beide gevallen betekent dat het einde, want een oude Poitou van 400 kilo kun je niet meer tillen, vervoeren of opereren. Wat waren we blij toen we hem uiteindelijk uit de greppel getrokken hadden en hij met onze hulp overeind kwam. En meteen stapte hij alsof er niets gebeurd was. Ook hij was waarschijnlijk alleen maar enorm geschrokken en vanuit de greppel lukte het niet om op te staan. Wil je ons niet meer zo laten schrikken, Pierrick 😱

De Liefde van een moeder

Molly had een vergroeiing in haar been, waardoor het helemaal scheef stond. Mama Melanora was weer drachtig en daarom kwam Molly naar ons. Hier heeft ze een zware operatie ondergaan om haar been weer recht te zetten. De operatie is gelukt, maar ze moest lang revalideren ... alleen. En toen haar moeder met haar nieuwe broertje eindelijk naar ons kwam, had Melanora alleen maar tijd voor haar nieuwe veulen. Molly heeft het daar erg moeilijk mee gehad en werd er wat opstandig door. Maar nu is Orlando groot genoeg en heeft Melanora weer tijd voor Molly. Hoe prachtig is het om te zien hoe Melanora met Molly's opstandigheid omgaat. Zo liefdevol en zacht, alsof ze wil zeggen: "Het is goed meisje, want ik ben er weer voor je."

Little King and Queen

Wat deden ze het goed in de kudde. Kleine King was helemaal verliefd op (hengstige) Melanora, maar liet niemand bij zijn meisje, Queen. Lancelot was jaloers, maar Little King liet zich niet wegjagen, ondanks dat hij praktisch onder Melanora door kon lopen.

Maar Little King had nog meer dromen. Dromen dat hij op een dag niet meer "little" King zou zijn. En die dag kwam. Zoals bekend kunnen wij slecht mini-ezels bij onze kudde houden, omdat ze dan moddervet worden. Maar in België diende zich een adres aan waar nog meer mini-ezels staan, die met kinderen met beperkingen werken. Het was prachtig om te zien dat de vier mini-ezel ruintjes die daar al stonden, nog kleiner waren dan King en Queen! He is BIG King now!

Bomenplantdag

Voor de zes nieuwe weiden hadden we 30-jaar oude Koningslindes gekocht. Waarom 30 jaar oud? Omdat we komend jaar al schaduw willen en niet pas over tien jaar. Op 1 december begon de uitvoering van het project en in drie dagen stonden de bomen er. Wat vonden de ezels dat bijzonder en toen ze voor de eerste keer in de weide kwamen, waar een boom staat, was het werkelijk alsof ze er voor het eerst kwamen. Alle ezels begonnen te rollen in de weide en daarna werd er rond de lindeboom gespeeld. De stammetjes die we geplaatst hebben voor mensen om op te zitten worden telkens omgegooid. Ach ja, dan zetten we ze toch weer overeind.

The Hooligans

Een dag zonder Hooligans is een dag niet geleefd 😂. Jullie weten dat de foto bovenaan de nieuwsbrief ook Arthur en Lancelot zijn? Zoals ze binnenkwamen. Verwaarloosd en vervuild. Ze waren pas 5 maanden oud! Oftewel: Arthur en Lancelot zijn opgegroeid in onze kudde. Vrij en veilig, met als gevolg dat ze onbevangen zijn en geen angst kennen. Elke dag vinden ze wel een moment om onzin uit te halen, hoewel Lancelot nog al eens afgeleid is (he's a ladies' man). In hun liedje stond één prachtige quote: "De kudde mag dan wel eens kreunen, maar ze glimlachen nog steeds om de chaos van de hooligans, hun charme en de onzin die ze uithalen." 😇

Dorus the Donkey

En toen kwam Dorus in de kudde. Veel te dik, maar net zo oud als de Hooligans. En Dorus wil erbij horen. Hij wil één van de Hooligans zijn en probeert zich te bewijzen. Maar ook hij is een ladies' man en kan midden in het spel ineens stilvallen, wanneer hij een hengstige ezelin tegenkomt. Tsja, keuzes, keuzes, keuzes. Hij zit klem tussen de bende, de meisjes en het groene gras. Maar wat doet Dorus het goed en wat is het een blije ezel geworden. You go Dorus!

Voor de ezeltjes die je hart al hebben geraakt

Je leest onze nieuwsbrief waarschijnlijk al een tijdje. Sommigen kennen de ezeltjes zelfs al bij naam. Zoals Ricky, die elke ochtend als eerste bij het hek staat. Niet omdat hij iets vraagt, maar gewoon om even te kijken wie er komt. Een zachte neus, rustige ogen, de oren los ontspannen iets naar voren. Dat moment betekent veel - het zegt alles. Veel ezels blijven hier voor de rest van hun leven. Ze mogen hier oud worden, met zorg, aandacht, op een plek waar niets meer hoeft.
Juist omdat die zorg zo lang duurt, zijn nalatenschappen van onschatbare waarde. Door onze stichting op te nemen in je testament, help je mee ervoor te zorgen dat deze plek ook in de toekomst blijft. Dat ezels altijd kunnen rekenen op goede verzorging, medische hulp én een veilige haven.
Wil je er meer over weten, op je eigen moment? Laat je gegevens (adres!) achter op het contactformulier we sturen het gratis informatiepakket naar je toe. Dank je wel dat je de ezeltjes een warm hart toedraagt.

Wonder en Zusje

Wonder is een beetje het derde wiel aan de wagen in het gezin van Char. Zusje is pas een halfjaar oud en krijgt alle aandacht van mama Char. Wondertje voelt dat wel, maar heeft als voordeel dat ze nooit uit elkaar zijn geweest. Wonder is er altijd bij, ook al krijgt ze minder aandacht. Nu Zusje aan het opgroeien is, zie je dat ze heel erg naar haar grote zus trekt. Dus waar Wondertje de aandacht van mama Char mist, krijgt ze die van Zusje die nu nog alles mag.

Hiding in plain sight

De meest indrukwekkende ezels op de Ezelshoeve zijn de Catalaanse ezels. Majestueus, statig en ... onzichtbaar. Hoe maf is dat. Op de weide glijden ze door de kudde en vallen op de één of andere manier niet op. Waar de kudde druk kan zijn, waar de Andalusiërs spelen en Poitou's de aandacht trekken, want ... tsja: het zijn Poitou's, bewegen mama Ombre, Sirius en Rudy door de kudde zonder op te vallen. Het enige dat opvalt is dat ze ook nauwelijks geadopteerd worden, alsof mensen ze niet zien. En dat terwijl het enorme knuffels zijn, echt heerlijke ezels. Statige Sirius is misschien wel de mooiste en stoerste ezel op de Ezelshoeve, maar mensen zien hem niet. Je zou toch zeggen dat je ze niet kunt missen, zo groot als ze zijn 🤔

Mooie Dunya

Het was a Donkeyful Christmas op de Ezelshoeve en wat waren er veel mensen! Met een hoop voorbereiding en 45 vrijwilligers op de open dag is het altijd geweldig als het ook een succes is. We zijn enorm dankbaar voor de bijna 1000 bezoekers en voor ons fantastische team dat alles mogelijk heeft gemaakt. Hulde! Omdat het een bijzondere dag was, ook voor de ezels, mocht de kudde op een weide die nog niet eerder begraasd was. Alleen Dunya had niet door dat de kudde al weg was en zag ineens allemaal mensen langslopen. Toen realiseerde ze zich dat ze nog alleen op de koer stond. Tsja, dan moet je in de achtervolging. Op een holletje tussen alle mensen door naar de weide 🥰

Lunch is served

Omdat de Speelweide opnieuw ingezaaid is hebben we tijdelijk geen parcours. Het alternatieve parcours is in de stal: de ruiven en hooizakken. Het is dan een drukte van jewelste in de stal, maar toch relaxed. Geen onvertogen woord ... eh ... balk of beentje dat omhoog gaat. Hoe snel dat de ezels aan een nieuwe routine wennen blijft verbazend. Rond februari kunnen ze pas weer op de Speelweide en zal het nieuwe parcours in gebruik genomen worden. Maar tot die tijd genieten ze van hun lunch in de stal hoor!

Dio telt de hartslagen

Dio is natuurlijk bijzonder vanwege zijn pacemaker. Maar Dio is op andere manieren nog veel bijzonderder. Hij voelt het op de één of andere manier feilloos aan of de kudde incompleet is. Soms staat hij onbeweeglijk te wachten op de Walk of Fame en wij weten niet waarom. Totdat een achterblijver (Dieske in dit geval) eindelijk komt en dan draait Dio om en loopt mee naar de weide. Hij stond letterlijk te wachten op Dieske. Of wanneer alle ezels van de weide terug naar huis gaan en hij mist Kastaar. Kastaar was wandelen en dat had hij niet gezien. Hij rende elke keer terug naar de poort en riep naar Kastaar tot wij hem vertelde dat die was wandelen. Wat een pracht ezeltje is Dio toch!

Zusje is een halfjaar

Het eerste halfjaar van hun leven mogen ezelveulens nog alles. Gewoon lekker veulen zijn. Maar na dat halfjaar begint de opvoeding. Door mama Char (ezelgedrag) en door ons. Rachel is bezig met Zusje te laten wennen aan een halstertje, aan een touw aan dat halstertje, aan stapjes zetten aan dat touw ... steeds een stukje verder. En wat doet Zusje dat goed! Kleine stapjes, maar elke keer vertrouwt ze het wat meer en durft ze wat meer. Tot het moment dat mama Char balkt: "Terug naar huis komen!" en dan gaat ze op een holletje terug naar mama. #LaVieEstBelle met baby-stapjes 🥰

Witte kerst op onze manier

Geen kou, geen sneeuw, geen ijs. Maar witte ezels in de weide onder een blauwe lucht. Lekker in het zonnetje aan het genieten. Dat is de beste witte kerst die wij ons kunnen voorstellen. Ezels komen van oorsprong uit warme, droge landen, waar het niet zo nat en guur is als dat het hier kan zijn. Maar toch kunnen ze goed tegen de kou. De meesten hebben een lekkere wintervacht en anderen hebben jasjes aan om warm te blijven. Droge kou is geen probleem, het is de combinatie van regen/sneeuw en wind die funest is voor ezels en waar ze een hekel aan hebben. Wanneer er echt sneeuw zou vallen, blijven alle ezels lekker in de stal! Dus geef ons maar een witte kerst met witte ezeltjes in de wei.

Muziek onder de filmpjes

Al vier jaar lang plaatsen we elke dag om 7h15 een filmpje op de social media, met maar één boodschap: "Liefde, Respect en Verbinding". De filmpjes bestaan altijd uit beeldmateriaal, muziek en het verhaal. Hiervoor gebruikten we altijd gewoon 'bekende' muziek, maar doordat Meta steeds meer problemen gaf moesten we hiermee stoppen. Maar zonder muziek of met rechtenvrije muziek was er voor ons geen lol meer aan. Dus noodgedwongen moesten we op zoek naar een oplossing en die hebben we gevonden! Sinds 1 december maken we onze eigen, gepersonaliseerde muziek onder de filmpjes. Samen met IA (door ezels bezielde AI) schrijven we nu nummers waardoor we de filmpjes nog meer kunnen bezielen. In de teksten zit vaak nog veel meer boodschap, dan wat we in het geschreven woord kwijt kunnen. Er zit weer emotie in. En natuurlijk: niet iedereen zal elk nummer waarderen en wat grappig is, dat wat op Twitter afgekraakt wordt, wordt op Facebook juist gewaardeerd. Maar misschien wel het belangrijkste: het is voor ons weer leuk om te maken. Vaak worden wij zelf emotioneel bij het maken van het nummer, wat inhoudt dat het bezield is. Op lavieestbelleradio.nl kun je alle liedjes nog eens terugluisteren en dan hoor je vaak nog veel meer in de teksten.

Welkom Lisa ... en Doortje

Op de valreep verwelkomen we toch nog een nieuwe bewoonster: Lieve Lisa van 27 jaar oud. Haar maatje Fred overleed en Lisa kwam alleen te staan. Haar verzorgers gunden haar een mooi pensioen op de Ezelshoeve en dat gaat ze krijgen.

Maar bij aankomst op de Ezelshoeve kwam de verrassing: we moesten nog een ezel ophalen. Doortje, een ezelin van 27 jaar oud die alleen kwam te staan nadat haar moeder overleed.

Kleine Doris, die wij Doortje noemen, heeft nooit een tandarts gezien en propte mega veel gras in haar wangen. Dus hebben we onze tandarts gebeld en die kwam onmiddellijk. Met zijn vingers trok hij er twee rotte kiezen uit en nu heeft ze er bijna geen meer. Dan maar op de slobber. Het verklaart wel waarom ze wat mager is. Maar meer dan welkom mooie oude dames!

Jaarkalender 2026

Voor het eerst hebben wij een jaarkalender gemaakt met de prachtige foto's van Isabelle Erkemeij. Het thema is de verbinding tussen mens en ezel. Deze kalenders zijn in onze winkel te koop, maar je kunt ze ook online bestellen en dan sturen we ze op. De kalender is A3 formaat en kost €26 inclusief verzendkosten.