Hilda

Het ging niet goed met Hilda (van Bertus en Catho). We vonden haar begin september erg tam en ze stond maar in de wei en we merkten dat ze steeds minder at. Dus lieten we de dierenarts komen en die hoorde weinig buikgeluiden. Hij heeft spoot Buscopan, wat zou moeten helpen bij koliek. Maar dat hielp niet en daarom hebben we bloed laten afnemen. De volgende ochtend kregen we het verdict wat je niet wilt horen: Hyperlipidemie. Dit is bij een ezel een levensbedreigend spoedgeval. Het ontstaat wanneer een ezel stopt met eten, waardoor het lichaam abrupt vetreserves gaat afbreken om energie te krijgen. Dit vet overspoelt de bloedbaan en de lever, wat binnen enkele dagen kan leiden tot lever- en nierfalen met de dood tot gevolg. Dus moest ze onmiddellijk naar de Dierenkliniek van de Universiteit Gent.

Na een paar dagen waren haar bloedwaarden wel gehalveerd (positief), maar ze at nog steeds niet en toonde zich erg afwezig. We besloten Bertus en Catho naar haar toe te brengen om te kijken of dat zou helpen.
Bertus en Catho vinden de ambulance verschrikkelijk, maar gingen er toch redelijk gemakkelijk in. De reis deden ze goed, maar ze kwamen wel erg bezweet daar aan. Toen door de gangen met alle paardenstallen naar Hilda. Hilda zag er inderdaad niet goed uit. Bertus en Catho waren met name geïnteresseerd in al het eten wat er in haar stalletje lag en ook in het infuus dat van haar rug omhoog liep. Hilda's oren gingen omhoog en ze toonde zich alerter, maar ze moest wel gaan eten want anders is het vooruitzicht niet goed.

Hilda toonde zich actiever en haar oortjes stonden steeds meer omhoog. Hilde en Luc, onze vrijwilligers die in de buurt van Gent wonen, gaan regelmatig bij hen op bezoek en we krijgen om de dag een telefoontje van de arts van Merelbeke. Overdag konden Hilda, Bertus en Catho een paar uurtjes gras eten op een weitje, maar omdat het te ver lopen was voor Hilda werd ze in een koets vervoerd en als een echte Koningin liet ze zich dit welgevallen.

Uiteindelijk vonden ze een voedselbal in haar maag, die ervoor zorgde dat ze niet meer wilde eten. Dagenlang hebben ze geprobeerd om deze met bruiswater en cola op te lossen, maar dat lukte niet. De vooruitzichten voor Hilda werden niet beter en er werd voorgesteld om haar naar huis te laten komen. De kosten van een operatie zijn namelijk ongeveer 10x de prijs van een ezel.
Hier zou ze dan alleen maar gras en vloeibaar voedsel mogen, in de wetenschap dat het één dezer dagen afgelopen zou zijn. Het enige alternatief was dus een buikoperatie en zelfs dan is de kans nog maar 50/50 of ze het zal redden. De maag is nu al zo lang verzwakt en na de buikoperatie zou alles toch weer aan de gang moeten gaan en dit is niet vanzelfsprekend.

Uiteraard hebben wij besloten om haar te laten opereren en haar deze kans te geven. De operatie is 29 september uitgevoerd en de operatie is geslaagd. Nu moet ze gaan herstellen en moeten haar maag en darmen het geleidelijk weer zelf gaan oppakken. Maar we zijn stiekem toch positief en hebben hoop dat ze het gaat redden 🙏🏼

Wensambulance 1

Vrijdag 11 september mochten wij Stephanie verwelkomen. Stephanie is een enorme fan van onze ezels en volgt onze filmpjes al jaren. Nu haar dagen geteld blijken te zijn, had zij nog één grote wens: naar de Ezelshoeve. En die wens kwam uit. Dankzij Stichting Ambulance Wens Nederland kwam ze met een wensambulance naar ons en nadat we eerst kennis gemaakt hadden, onder het genot van een hapje en drankje en met uitzicht op alle grote ezels, was het tijd om tussen de ezels te gaan. Eerst naar Wonder, Char en Zusje en daarna in de weide tussen alle ezels. Stephanie heeft genoten van deze lange dag en wij ook.

Wensambulance 2

Donderdag 24 september kwam er weer een wens-ambulance. Gerard wilde nog zo graag eens ezels zien en voelen en dat heeft hij geweten. Los van dat alle ezels op de zandweide en op de koer stonden om hem te verwelkomen, kreeg hij ook speciale aandacht van Liv ‘mijn lief’. Eerst probeerde ze zijn kussen af te pakken en later probeerde zij heel de brancard te bedienen. Maar Gerard en zijn vrouw hebben genoten en complimenten aan Stichting Ambulance Wens dat zij dit mogelijk maken.

De slimste ezel: Liv

Wanneer de grote jongens ineens op de Coffeeweide mogen, merk je welke ezel het slimste is. Liv staat er al uitgebreid te grazen, terwijl de Andalusiërs nog niet door hebben dat ze om de koepeltent heen moeten lopen om er te komen. Terwijl zij zich verdringen voor de dranghekken, rent Liv een paar keer heen en weer om te laten zien hoe ze er moeten komen. Maar ook wanneer we met Char en Zusje bezig zijn met clickertraining. Liv kijkt het even aan, gaat met haar neus naar het blauwe vierkant, KLIK, snoepje. Zo werkt het!

Liefje heeft Cushing

Bobby en Liefje doen het goed in de kudde. Maar we zagen dat er iets niet helemaal oké was met Liefje, hebben we haar bloed laten controleren. Liefje heeft inderdaad PPID oftewel Cushing. Hiervoor gaat ze nu medicatie krijgen, namelijk Pergoquin. Dit helpt normaal heel erg goed. Bobby is in blakende gezondheid. Bobby ziet er fantastisch uit en is op zoek naar een vriend om te spelen.
Al na een week zag je Liefje met de dag vooruitgaan nu ze medicijnen krijgt. Haar vacht is nog niet zo stralend als die van Bobby, maar ze doet het super! En Bobby? Bobby is af en toe nog zoekende. Met name zoekende naar zijn mama, want soms is hij haar even kwijt.

Zodat het hek ook morgen weer opengaat

De ochtend begint met stilte. Dan het geluid van de poort die opengaat. Een ezel steekt zijn neus nieuwsgierig naar voren. Een ander blijft nog even achter in de stal, tot een vertrouwde stem hem naar buiten lokt. Het eten en de medicijnen worden voorbereid, de stal en de koer worden schoongemaakt. De ruif wordt gevuld met hooi en stro en tussendoor zijn er handen die door een vacht heen strijken, geduld hebben met een ezel die het nog spannend vindt, en worden de eerste begroetingsknuffels uitgedeeld.
Maar zorgen is ook opletten. Een vrijwilliger ziet dat een ezel vandaag voorzichtiger loopt dan gisteren. Bij een ander valt op dat hij zijn voer laat staan. Zulke kleine veranderingen mogen niet onopgemerkt blijven. Er wordt gekeken wat er aan de hand is en, als het nodig is, de dierenarts, tandarts of hoefsmid gebeld. Zo bestaat een veilige plek uit honderden gewone handelingen, elke dag opnieuw.
Voor de ezels van De Ezelshoeve betekent een veilige plek méér dan ergens kunnen schuilen. Het betekent dat er mensen zijn die hen kennen. Die geduld hebben als vertrouwen moet groeien. Die blijven zorgen, ook wanneer een ezel oud wordt of extra hulp nodig heeft.
En ergens, op een dag die nu nog ver weg lijkt, zal opnieuw een ezel hulp nodig hebben. Dan moet de Ezelshoeve er nog zijn. Met een open hek, een plek in de stal en mensen die weten wat ze moeten doen. De zorg van vandaag is onmisbaar; de mogelijkheid om die zorg te blijven geven net zo goed. Door na te laten aan De Ezelshoeve kan je helpen deze veilige plek te behouden. Niet alleen voor de ezels die er nu zijn, maar ook voor de ezeltjes die de weg naar de hoeve nog zullen vinden. Zodat zij, wanneer het erop aankomt, op onze hulp kunnen rekenen.
Wil je ontdekken wat je voor de ezels van morgen kunt betekenen? Vraag via het contactformulier het gratis informatiepakket aan. Liever een persoonlijk gesprek thuis? Dien dan op het contactformulier een verzoek in voor een vrijblijvend huisbezoek. Je hoeft nog niets te besluiten; begin eerst rustig met ontdekken wat er allemaal mogelijk is.

Ezels zijn slim, maar soms ...

De dagelijkse processie naar de Allemansweide is begonnen. Pierrick leidt de processie. En ezels zijn enorm slim. Echt waar! Maar soms … Dus alle ezels, groot en klein, lopen netjes achter Pierrick aan. Maar als Pierrick linksaf slaat, terwijl vijf meter verder de poort naar de wei openstaat … dan volgt heel de kudde hem. Vroeger stond een ezel voor wijsheid of slimheid, maar soms … Uiteindelijk was er maar één ezel die de open poort gebruikte en dus als enige op de Allemansweide liep. Tot verbazing van haar kinderen, die zich afvroegen hoe ze daar nu is gekomen? Echt ezels zijn zo slim, stoten zich nooit twee maal aan dezelfde steen … Maar soms …

Harry op avontuur

Ik ben stoere Harry. Nou ik heet natuurlijk alleen Harry, maar ik ben best wel een stoere jongen. Dorus is mijn maat in de kudde, maar eigenlijk ben ik ook een beetje één van de Hooligans geworden, net als hij. Maar Dorus verdwijnt af en toe van de Ezelshoeve en komt dan een tijdje later weer terug met allemaal verhalen. Dat wil ik ook! Ik wil ook wat hij doet! Dus na lang zeuren mocht ik voor het eerst met Rachel mee. Daarna nam Els me verder een avonturenland in. Er stonden meer bomen dan gras, de appels op de grond waren heel anders dan ik ze kende. Er waren eikeltjes te snoepen, het gras smaakte anders en de geuren kende ik ook nog niet. Was dat een wolf?! En toen kwamen we bij grote weides, anders dan dat ik die kende. Prachtige uitzichten over een heel nieuwe wereld. En toen kwamen we bij een heel grote plas, waar iets in het midden borrelde. Geen idee, zolang ik er niet overheen hoef! Was dat een wolf?! Maar wat een avontuur was dat en ineens rook ik de Ezelshoeve weer. Het was aan de andere kant van een akker, maar ik wist dat ik weer bijna thuis was. Ze zeiden dat ik het fantastisch goed deed, deze eerste keer. Dat was toch geen wolf hè?! Dus het laatste stuk terug naar huis, maar ik heb gezegd dat ik dit elke dag wel wil. En volgens mij gaan ze dat doen. Dan kan ik dit misschien een keer samen met mijn maat Dorus doen?

Ik ben Victor

Victor is eigenlijk het tegenovergestelde van Henri. Een gewone grijze ezel, met niets bijzonders. Geen grote dromen, geen grote verhalen. Zelfs het kruis op zijn rug loopt niet goed. Maar Victor is er oké mee en geeft eigenlijk aan dat het nog veel moeilijker is om onopvallend, gewoon en niet bijzonder te zijn, en toch je eigenwaarde te houden. En dat klopt, Victor. Want wij houden van alle ezels, of ze nu opvallend zijn of niet! 🥰

Eeyore doet het super

Eeyore doet het super bij Pieter en Pierrick in de weide, maar zijn hoogtepunt is toch altijd wanneer Wondertje, Char en Zusje ook in hun weide komen. Dan zie je hem altijd in de buurt van Wondertje, of ze nou hengstig is of niet. En de kleintjes zijn ook helemaal aan hem gewend. Heerlijk om te zien!