Ons eigen hooi

Wij mochten van onze lieve buurman de wei naast ons laten maaien voor hooi. Zo gezegd, zo gedaan. Mijn oude buurman Harry heeft het voor ons gemaaid en 6x omgegooid. Daarna kwam de antieke pakjes maker om er kleine (voor ons hanteerbare) pakjes van te maken. En daarna werd het handwerk. Het voelde heerlijk ouderwets en het filmpje riep bij heel veel mensen herinneringen aan vroeger op. We hebben 63 pakjes geladen en verplaatst naar de koepeltent, waar de grote ezels staan. Het leverde in ieder geval een briljante song op: "All for the donkeys" wat bij deze ons nieuwe 'clublied' is geworden. Tijdens de Open Dag hoorde je meermaals het volume weer opgeschroefd worden en dan wist je al wat er kwam: All for the donkeys! 😁

31 mei was de open dag

Het was een bijzondere Open Dag met veel speciale momenten. Wonder's Place en Liek's Stable werden officieel geopend en dat waren best emotionele momenten. Ook was het ons gelukt om een bijzondere adoptieouder, die slecht ter been is en niet zelfstandig hierheen kon komen, toch voor de eerste keer hier te krijgen. Verder was het lekker druk en was de dag weer een succes. De demonstraties van de tandarts en hoefsmeden werden druk bezocht en het grootste succes meet je aan de lachende gezichten van bezoekers èn vrijwilligers. Iedereen heeft het naar zijn zin gehad en dat maakt zo'n dag een succes. Ezels kunnen niet lachen, maar ook zij vonden al die aandacht heerlijk.

Oudste ezel van Nederland

Mooie Chico is officieel de oudste ezel van Nederland. Hij is heel zijn leven ambtenaar van de gemeente Bergen op Zoom geweest en tsja ... ambtenaren slijten nu eenmaal niet zo hard 😂 Maar onze Chico wordt 8 juli 40 jaar oud en dat maakt hem toch wel bijzonder. Omdat er nog veel ezels in Nederland zijn, die niet gechipt zijn en geen paspoort hebben en omdat ze vaak voor een paar euro van de hand gingen, ben ik er van overtuigd dat er nog wel meer oude ezels zijn, maar van de meesten weten we gewoon niet wanneer ze geboren zijn. De tandarts kan tot 30 jaar oud redelijk schatten, maar daarna ook niet meer. Maar van Chico weten we exact de geboortedatum en zijn hele historie en ... wie wil nou niet die titel hebben?

Suske, Lilly en Nino gaan door

In januari waren mama Suske en haar dochter Lilly en zoon Nino bij ons gekomen. Het was een heerlijk evenwichtig en fijn gezinnetje en we vonden het moeilijk om ze uit elkaar te halen. Maar gelukkig vonden we een plekje waar ze met z’n drieën naartoe konden. Nino is als kakenestje heerlijk onbevangen, maar als er een plas op de weg ligt, dan is dat spannend. Lilly is het meest zelfstandig en uiteindelijk volgt Nino zijn moeder toch wel. Kort na aankomst moesten ze een onweersbui trotseren in een nieuwe schuilstal … met een tinnen dak. Wat maakt die regen een herrie op dat dak! Maar met onze hulp hebben ze de bui getrotseerd. Daarna hoefden ze alleen maar kennis te maken met het nieuwe terrein en de nieuwe mensen. Dat gaat helemaal goed komen!

Wonder's nieuwe prothese

Mooie kleine Wondertje mist een hoefje en heeft daarom een prothese. Maar de 3D-geprinte prothese kon de krachten van een rennend Wondertje niet aan en brak telkens. Gelukkig is Wondertje zo slim dat ze ook zonder prothese kan rennen en spelen. Maar het was tijd voor een nieuwe prothese. Na een eerste pas-sessie werd hij nog even aangepast en van een zooltje voorzien en toen was het zover: Wonder heeft haar nieuwe, passende carbon prothese. Dat is natuurlijk even wennen in het begin, maar al snel liep ze er goed op. Omdat het gras belangrijker was, wilde ze nog niet rennen of spelen. Maar hij is echt perfect! En met ons logo 🥰

Dolly en Summer gingen naar 12 schapen ...

Het was tijd voor de kleine ezelinnen Dolly en Summer om een nieuw avontuur aan te gaan en wij hadden het perfecte plekje voor ze. Een zonnige plek met weides, parcours, stallen en … 12 tamme schaapjes. We voelden aan dat dit een heel leuke plek voor vrolijke Dolly en Summer zou zijn. Er was een speciaal weitje klaar gemaakt voor de eerste weken en daarna zouden ze bij de schapen gaan. Zo gezegd, zo gedaan. Maar toen bleek er veel Hondsdraf in het weitje te groeien en dat is giftig. Dus dan maar meteen in de grote wei, met de grote stal. Oeps! Die 12 schapen hadden elk 2 lammetjes gekregen en het waren er nu 36! Als er één schaapje aan komt rennen is dat niet spannend, maar 36 schapen … Met name als je nog nooit schapen gezien hebt! De schapen vonden het ook heel spannend en waren erg nieuwsgierig. Maar als er één gaat rennen, rennen ze allemaal. Dolly en Summer vonden dat blok schapen nog wat spannend en gingen de stal in … gevolgd door alle schapen en dat was het plan niet 😆

... en kwamen weer terug

36 schapen bleken toch wat veel voor Summer. Ze bleef het spannend vinden en Dolly en Summer claimden de stal, met als gevolg dat de schapen er niet meer in konden en buiten moesten slapen. Wanneer er gevoerd werd stonden ze eigenlijk prima door elkaar, tot Summer het weer te spannend vond. En toen beet ze één van de schaapjes. Het was eigenlijk per ongeluk, maar het werkte. Het schaapje rende weg. En toen had Summer het door: wanneer je ze bijt rennen ze weg …
Terug in de kudde kregen ze onmiddellijk alle gasten achter zich aan, want als je weg geweest bent ... ben je weer nieuw in de kudde. Welkom terug lieve meiden.

Sander van de Ezelshoeve

Als je mij vraagt welke ezel op De Ezelshoeve een speciaal plekje in mijn hart heeft, dan is dat zonder twijfel Onyx. Inmiddels adopteer ik hem alweer drie jaar. Toen ik een adoptie-ezel wilde kiezen, viel mijn oog direct op hem. Waarom? Onyx woont al 25 jaar op de Ezelshoeve en heeft in al die jaren alle ezels zien komen en gaan. Eigenlijk allemaal wel. Wat ik zo mooi aan hem vind, is zijn enorm zachte karakter. Onyx lijkt altijd rustig te blijven en heeft de bijzondere gave om andere ezeltjes op hun gemak te stellen. Het is alsof hij precies begrijpt wat een nieuwkomer nodig heeft. Daarom noemen ze hem weleens gekscherend “het welkomstcomité” van de Ezelshoeve. Iedere keer als ik hem zie, word ik eraan herinnerd waarom de Ezelshoeve zo'n bijzondere plek is. Hier krijgen ezeltjes die geen gemakkelijke start hebben gehad de rust, zorg en liefde die ze verdienen. Niet voor even, maar soms zelfs voor de rest van hun leven. Juist daarom heb ik zelf besloten om een goed doel op te nemen in mijn testament. Voor mij voelt dat als een manier om iets door te geven waar ik in geloof en de impact van zie. Een manier om ook later nog iets te kunnen betekenen… Misschien heb je er nog nooit over nagedacht. Dat begrijp ik goed. Toch kan een nalatenschap een prachtige manier zijn om je liefde voor ezels blijvend voort te zetten. Want dankzij zulke bijzondere giften kunnen ezels als Onyx, en al die anderen, ook in de toekomst rekenen op de zorg, de aandacht en de bescherming die zij verdienen. Weten hoe het in z’n werk gaat? Vraag gratis het informatiepakket aan. Het verplicht je tot niets en geeft eenvoudige uitleg over wat er allemaal mogelijk is én hoe het is z’n werk gaat.

Molly's Bodyguard

Mooie Molly, ook wel Dolle Molly genoemd, is natuurlijk een diva op de Ezelshoeve. Met haar lange benen en haar witte vacht trekt ze ieders aandacht. En een echte diva heeft natuurlijk een bodyguard. Bij Molly is dat Rudy, de jongste van de Catalaanse ezels. Rudy is de Catalaan met de Poitou-inslag en Rudy bewaakt Molly en begeleidt haar overal waar ze gaat. Zelfs als ze drie keer hetzelfde rondje loopt, dan loopt Rudy trouw mee. Maar ja, als ze hengstig is dan moet je haar extra in de gaten houden. Alle jonge gasten zijn dan ineens geïnteresseerd in Molly en als goede bodyguard moet je haar natuurlijk beschermen tegen ongewenste intimiteiten. En dat doet hij heel goed en volgens ons vindt Molly hem ook wel leuk.

Waarom hebben ze allemaal een witte neus?

Men vraagt wel eens waarom die ezels allemaal een witte neus hebben en dan vertellen wij het verhaal: De ezels kwamen aan de Hemelpoort en God wilde ze binnen laten. Maar de ezels bleven buiten staan. Ezels zijn de nederigste dieren op aarde en velen droegen de wonden van hun aardse bestaan bij zich. God opende de deur op een kier en liet ze binnenkijken. De ezels zagen al de pracht en praal binnen en met name al die mensen die hen op aarde zo slecht behandeld hadden en kozen ervoor om niet naar binnen te gaan. Maar terwijl ze door de kier van de open Hemeldeur keken, scheen het licht even op hun neus en daarom zijn alle neusjes zo wit.

Ook Puck kwam weer terug

22 mei brachten we lieve Puck naar Gida. Gida was een donkere ezeldame die in korte tijd haar mama en haar zus verloren was. Puck lukte het niet om Gida weer van het leven te laten genieten. Vanaf dat Puck er was, begon Gida wel weer te eten … maar niet genoeg. Gida ging achteruit en overleed drie weken later. De mensen hadden heel veel verdriet van het verlies van de ezels waar ze 30 jaar voor gezorgd hadden en vonden het beter dat Puck terug naar de Ezelshoeve zou gaan. En Puck stapte zo de ambulance in, alsof ze wist dat haar opdracht daar klaar was.
Thuis kende ze natuurlijk alles, maar eenmaal in de grote weide moesten de stoere jongens toch even achter haar aanrennen. Maar Puck is heel zelfverzekerd en na een paar rondjes door de wei had ze er genoeg van. Haar achterbenen zeiden de rest. En toen schoof ze maar aan bij Celine en Dyonne, die helemaal onderaan de rangorde staan. Puck is thuis en de kudde weet het.

Forever home for Puck

En toen kwam het moment dat Puck naar haar "forever home" ging bij Marie en Wilma met haar zoon Cas. Marie’s vader was overleden en sindsdien hing ze er een beetje bij. Cas is een jonge gast die kuddeleider moest spelen, maar dat eigenlijk helemaal niet in hem heeft zitten.
Bij aankomst waren de drie erg opgewonden en heel erg geïnteresseerd in Puck. Puck was natuurlijk de rust zelve en maakte meteen duidelijk dat ze aan haar lijf geen polonaise wilde. Stoere, maar onzekere Cas was meteen onder de indruk en Puck nam met haar intrede in de kudde meteen de leiderspositie over. En dat kan ze 😉
Ze zal nog enige tijd nodig hebben om het terrein te verkennen, want het is een doolhof van paadjes, grasplekjes, stallen en voerplekken. Uiteindelijk stonden ze op een snackplekje, boven op een heuvel en de rust was neergedaald. Succes Puck met jouw nieuwe eigen kudde.

Vaarwel André

De derde toeval was te veel 😰
In 2023 kwam je samen met Zazoe bij ons. Met jaren van verwaarlozing achter de rug, moesten jullie erg wennen op een plek waar het wel goed was. Maar wat was je blij toen je de kudde zag. Jullie vonden al snel je plaats in de kudde en iedereen herkende jou, André, door je beenstrepen. Toen viel Zazoe onverwacht weg en bleef je alleen in de kudde achter. Kastaar ontfermde zich over jou en in hem vond je een grote broer. Je ging zelfs met Ronald en Tine mee op wandelingen, soms meerdere dagen. Je genoot hier ongelofelijk van en sindsdien was je veel in de buurt van Kastaar en Liesje te vinden. Maar toen kwam de eerste toeval en die nam het licht in je linkeroog weg. Je leerde er mee omgaan en lang leek het alsof het daarbij bleef. Maar begin juni kreeg je een tweede toeval en die was nog harder dan de eerste. 13 juni kwam de derde en beslissende toeval en we moesten je laten gaan. Dank je wel André voor de mooie herinneringen en Zazoe wacht aan de andere kant van de Regenboogbrug.

Onafscheidelijke dames

Céline en Dyonne zijn twee ezelinnen die zich helemaal onder aan de rangorde van de kudde bevinden. Ze zijn eerder dit jaar binnengekomen en de dames zijn onafscheidelijk. Wanneer je de één ziet, zie je de andere. Dyonne is de donkerste van de twee. Het lijkt een tweeling, maar de kans is groot dat het moeder en dochter zijn. Ze zijn heel rustig en aanhankelijk. Ze bewegen op de achtergrond van alles dat zich hier elke dag afspeelt. Rustig en nederig ten opzichte van de rest van de kudde. Ze vinden mensen leuk, maar komen niet snel op je af. Maar wanneer je naar hen toeloopt, lopen ze niet weg. Knuffelen vinden ze heerlijk. Maar als je de één knuffelt, moet je de ander ook knuffelen. Wanneer er een nieuw adresje zich aandient, waar mensen op zoek zijn naar twee lieve, zachte meiden, dan kunnen ze hun eigen nieuwe avontuur aangaan. Maar dan moet het adresje wel overlopen van Liefde.

Nelle gaat naar Sprank

Sprank is een ezel van haar leeftijd, die zijn maatje verloren is. Er staan wel 2 pony’s bij, maar dat is toch anders. Ook de geiten, de kalkoen en de kippen zijn geen gezelschap voor Sprank. Maar toen kwam Nelle. Stoere en evenwichtige Nelle. Nelle sprong de trailer al uit, voor hij open was en begon meteen de boel te verkennen. Nelle raakte totaal niet onder de indruk van de pony’s, die even heel opgewonden waren. Niet van de kalkoen, niet van de kippen en zelfs niet van de geiten. Wie wel enorm onder de indruk was van Nelle was Sprank. Vanaf het moment dat zij de trailer uitsprong is hij niet meer van haar zijde geweken en hij maakte ook naar de pony’s duidelijk dat Nelle van hem was. En Nelle vond het goed. Ze liep rond met een attitude van ik zal het wel even regelen. En dat deed ze.

Quincet in korte broek

Onze Poitou hengst Quincet heeft CPL wat zich uit door grote bulten onder aan zijn benen. Wanneer je daar niets aan doet dan kruipen daar in de zomer vliegen tussen en die leggen daar hun eitjes wat weer maden oplevert. Je moet dit goed schoon kunnen houden en daarom gaat Quincet één keer per jaar naar de kapper. Dan worden zijn benen heel erg glad geschoren en gewassen. Hij krijgt dan zogezegd zijn korte broek aan. Quincet is dit al jaren gewend en blijft er heel rustig onder. Hij viel zelfs even in slaap 😱 Dat we goed bezig zijn hiermee blijkt uit het feit dat de bulten minder waren dan vorig jaar. Ze zullen nooit verdwijnen, maar als hij er geen last van heeft omdat we het goed schoon kunnen maken, dan is dat perfect. En als Quincet dan terugkeert naar zijn dame Dahlia, dan is ze weer helemaal verliefd. Hij ziet er ook weer prachtig uit in zijn korte broek.

Lientje gaat naar Froukje

Bijna 2 maanden geleden haalden we Lientje op en we gaven haar een totale make over voor ze de kudde in ging. Maar toen ging Lientje dan ook als mooiste meisje de kudde in en was totaal onbevangen. Ze doet het fantastisch en nu was het tijd voor haar om een nieuw avontuur aan te gaan. Froukje stond namelijk alleen, na het verlies van haar maatje en dat vond Froukje helemaal niet leuk. Zelden een ezel zo blij gezien als Froukje, toen Lientje haar koer opstapte. Ze claimde Lientje meteen, zodat niemand erover kon twijfelen: Lientje was van haar. En Lientje? Zo onbevangen als ze is stapte ze rond om de boel te verkennen en nadat ze Froukje duidelijk gemaakt had dat ze niet te snel moest gaan, liep Froukje rustig achter haar aan. Uiteindelijk stonden ze heerlijk samen te grazen en één ding was duidelijk: die gaan niet meer uit elkaar.

Kastaars toverdrank

Op de dagen dat het zo enorm warm is, wordt er weinig gespeeld. We vullen de drinkbakken meermaals per dag met lekker koud water en daar wordt gretig gebruik van gemaakt. Ook in de weides hebben we nu de drinkbakken gevuld, zodat ze niet helemaal terug hoeven te lopen. Maar bij Kastaar lijkt het wel toverdrank … Nadat hij gedronken heeft gaat hij weer volle sjas achter Lancelot aan, alsof de temperatuur hem helemaal niet deert.

Hij had niet eens een naam

En toen moesten we ineens 3 ezeltjes halen. Een mama met haar zoon en een 'tante'. Mama heette Bella en zoon had nog niet eens een naam … Hoe triest is dat. We hebben mama een nieuwe naam gegeven: Liefje en de zoon Bobby. De derde ezel is Hetty, een grijze ezelin van een kinderboerderij waar ze gevoerd werd met brood van de bezoekers. Ze is dus vreselijk dik ...
Bobby vindt alles nog heel spannend en schuilde bij mama. Maar ze waren niet vrolijk. Je merkte aan alles dat het tijd was om het lot voor deze drie te veranderen! Op de foto hieronder maakt Bobby kennis met Onyx. De vacht van Bobby vertelt het hele verhaal ... Hij hoort eruit te zien als Arthur.

Op de Ezelshoeve hebben we ze eerst even gewogen en toen naar een apart weitje gebracht. Vanaf daar kunnen ze kennis maken met alle ezeltjes en met de grote jongens. De volgende dag verplaatsten we Bobby, Liefje en Hetty naar Liek’s Stable, ons nieuw gebouwde stalletje waar ezels wel apart staan, maar dichter bij de mensen en dicht bij de ezels, wanneer die op het parcours lopen. Hier krijgen ze alle tijd om terug te veren naar vrolijke, blije ezels wat nog enige tijd zal duren. Mama Liefje heeft een hoestje waar we ons zorgen om maken, maar daarvoor zijn medicijnen. Waarschijnlijk heeft ze lang zonder stal gestaan, met als enige schuilplek een boom. Hetty is echt veel te dik en die ongelofelijk dikke nek en die billen zullen nooit meer helemaal weg gaan. Ondanks dat ze zoveel te dik is, is het belangrijk dat ze blijft eten. Nu mogen ze genieten van warme zomerdagen op groen gras met een eigen stalletje en veel mensen die hen komen knuffelen en veel ezels die hen komen begroeten. Ze zijn gelukkig niet schuw of schrikachtig en met de juiste zorg en verzorging weet ik zeker dat het goed gaat komen. Vlnr Liefje, Bobby en Hetty