Melanora, met haar gevolg

In de groep ezels van het 'oude bloed' (Catalanen, Andalusiërs en Poitou's) is Melanora de spil. Sowieso zijn de Andalusiërs vreselijk leuke en speelse ezels, maar mama Melanora heeft de Catalaanse broers ook al voor zich gewonnen. Ze is een beetje de pleegmoeder van Liv geworden en Allegro volgt het clubje ook. Ze staan achter op één van de weiden met de koepeltent. Wanneer de hele kudde naar een grote weide gaat, dan mogen zij ook mee. Maar omdat ze altijd al gras hebben, komen ze vaak richting de Zandweide. En het is echt: waar mama Melanora gaat, daar gaat de rest ook heen. Het gevolg is dat alle struiken en fruitbomen helemaal kaal gegeten zijn vanaf de Zandweide; de omheining is voor hen nauwelijks een barrière. Maar een enkele keer is Orlando helemaal verdiept in het perfect groene gras en heeft niet door dat zijn mama (en de rest) al verdwenen is. En dan merk je dat hij eigenlijk nog een veulen is, ondanks dat hij bijna de grootste ezel op de Ezelshoeve is. Dan gaat hij op een holletje op zoek naar zijn mama. En dan kan je wel de langste benen van de kudde hebben, maar als de kleine ezels niet voor jou aan de kant gaan dan moet je er achter blijven 🤣

Allegro wordt steeds mooier

Nu we het toch over de grote ezels hebben: hebben jullie Allegro de laatste tijd gezien? In het afgelopen halfjaar is hij enorm 'gegroeid'. Niet in hoogte, maar op de één of andere manier in uitstraling. Hij begint steeds meer de volheid en de stoerheid van een Poitou-ezel te krijgen. En hij vindt Liv erg leuk. Voorheen toonde hij nooit interesse in de dames, maar nu merk je toch dat hij Liv heel erg mist wanneer hij ergens staat en Liv er niet is. Maar hij begint steeds meer een volwaardige Poitou te worden en hij staat bijna elke dag zelfstandig op. We twijfelen nog of dat ook met de temperatuur te maken heeft ... dat wanneer het koud is, hij meer moeite heeft. Maar laten we het nemen zoals het is: hij ziet er fantastisch uit en is op alle manieren gegroeid. Trots op je!

Liv is Liv

No words needed 😅

Jasmijn sprankelt

Jasmijn was ons sprankeltje in de kudde. Ze had niet direct één maatje ... ze had er 50. Maar Jasmijntje was nog jong, gezond en emotioneel helemaal in orde. Dus was het tijd om haar een nieuw avontuur te geven. Maar wat zullen we haar missen. Zelden zo'n leuk, sprankelend, blij ezeltje in de kudde gehad. Maar ja, je kunt ze ook niet allemaal houden.

Jasmijn gaat naar Roos

Roos was haar maatje verloren en stond al 5 dagen alleen. Ze was haar sprankeltje kwijt. Ze stond te treuren en werd steeds stiller. Waar ze normaal naar de mensen toekwam, wanneer het poortje geopend werd, liep ze er nu van weg. Tsja … en wij hadden een sprankeltje: Jasmijntje. Dus het was tijd voor Jasmijn om ergens anders te gaan sprankelen, namelijk bij Roos. Wat vond ze de ambulance vreselijk! Met moeite kregen we de klep geopend vóór dat Jasmijn eruit sprong! Maar toen ze daar was en Roos zag, was het voor Jasmijn meteen goed. Roos reageerde echter anders dan verwacht. Bijna passief. Alsof ze heel diep aan het nadenken was, wat er nu zojuist gebeurd was en of ze dit leuk moest vinden of niet. Maar als het Jasmijn niet lukt om Roos haar sprankeltje terug te geven, dan lukt het niemand. Na een paar dagen hoorden we van de nieuwe mensen dat Roos stap voor stap weer vrolijker aan het worden is. You did it, Jasmijn!

Bobby, Liefje en Hetty

Je merkt aan alles dat Liefje, Bobby en Hetty een moeilijke tijd achter de rug hebben. Hier krijgen ze de kans en de tijd om langzaam terug te keren, langzaam terug te veren. Ze hebben hun eigen weitje, dicht bij alle andere ezels, maar toch hun eigen kleine veiligheidje. Wanneer alle ezels naar de grote weide zijn, kunnen ze ook de Zandweide even verkennen. En de stal. Alles is nieuw en de tochtflappen kunnen best spannend zijn. Maar wat is het gaaf om te zien hoe vrolijk ze worden op de Zandweide. Met name Hetty, die eigenlijk veel te dik is en heel veel opgeslagen vet heeft, is helemaal vrolijk en kan niet stoppen met rennen en springen en balken. En dan weet je dat we de juiste dingen aan het doen zijn en op het juiste tempo. Ze worden weer vrolijk en dat is het mooiste wat er is.

René en Chico worden 40!

En toen was er een verjaardagsfeestje! Chico en René zijn op 8 juli alle twee veertig geworden. En daar moet natuurlijk een feestje voor gegeven worden. Ze mochten beiden al hun vrienden uitnodigen en het toeval wilde dat ze dezelfde vrienden hebben! Namelijk alle ezeltjes. Geintje, René 😉 Alle mensenvriendjes waren uiteraard ook welkom, maar dit feestje was voor de ezels. Nou hadden we dat natuurlijk niet in het verse gras van de Speelweide moeten doen. Alle ezels hadden in eerste instantie alleen maar oog voor dat perfect groene gras. Maar daardoor bleven er meer lekkernijen over voor René en Chico. De televisie, radio en krant waren ook aanwezig en er werd uitgebreid gefilmd en geïnterviewd. Chico had René gevraagd om de interviews voor zijn rekening te nemen, want dat babbelen gaat hem beter af. Chico hield de snacks wel in de gaten. Het was weer een feestje!

In de toekomst

Het is 2041...
De telefoon gaat. Er is een ezeltje dat nergens meer terecht kan. Zijn baasje is overleden en hij heeft dringend een veilige plek nodig. Kunnen we dan zeggen: "Breng hem maar naar De Ezelshoeve." Of moeten we antwoorden: "Het spijt ons... we kunnen niet meer helpen."
Zonder negatief te zijn (want mensen die ons goed kennen weten dat wij dat zeker niet zijn) is dit wel een vraag die ons raakt.

Vandaag zijn we ontzettend dankbaar. Dankzij alle donateurs, vrijwilligers, bezoekers en iedereen die de Ezelshoeve een warm hart toedraagt, kunnen we iedere dag doen waar we voor staan: ezeltjes opvangen, verzorgen en een liefdevol thuis bieden. Jullie steun maakt dat mogelijk. En gelukkig is ook de toekomst van de Ezelshoeve goed voorbereid. Er zijn mensen die het werk met dezelfde liefde en toewijding zullen voortzetten en er zijn fantastisch mooie ideeën voor het terrein waar de hoeve staat. Maar een organisatie kan alleen blijven bestaan als daar ook de financiële middelen voor zijn. Daarom denken we niet alleen aan vandaag, maar ook aan morgen. En aan de jaren daarna.
Steeds meer mensen kiezen ervoor om de Ezelshoeve op te nemen in hun testament. Daarmee zorgen zij ervoor dat ook toekomstige generaties ezeltjes kunnen rekenen op een veilige haven. Misschien heb je daar weleens over nagedacht. Misschien ook nog helemaal niet.
Speciaal daarom hebben we een kosteloos en geheel vrijblijvend informatiepakket samengesteld. Je leest daarin in alle rust wat de mogelijkheden zijn. Zonder verplichtingen. Gewoon om jezelf goed te informeren. Gebruik het contactformulier en laat hier alsjeblieft je adres achter.
Want als over vijftien jaar die telefoon weer gaat...dan hopen we uit volle overtuiging te kunnen zeggen: "Natuurlijk. Breng hem maar naar de Ezelshoeve."
Dank je wel, namens de ezeltjes en natuurlijk ons geweldige team.

Laatste update Eeyore

Eeyore doet het heel erg goed. Er zijn momenten dat je echt niet door hebt dat hij volledig blind is. We laten de laatste dagen wel vaker Char, Wonder en Zusje op de Speelweide, samen met Hetty, Liefje en Bobby. En met Eeyore. Zijn neus doet het nog wel, want hij rook Hetty en die vond hij wel erg interessant. Hij holde achter Hetty aan en toen Hetty hem wilde laten merken dat ze er niet van gediend was, gooide ze een achterbeen omhoog. Alsof Eeyore een zesde zintuig heeft gooide hij zijn hoofd omhoog om de trap te ontwijken. Gaaf hè!

Zusje is één geworden

Kleine Zusje is op 1 juli één jaar oud geworden. Ze is al een hele meid en dat wil ze weten ook. Wondertje, die door haar operatie en haar prothese enige achterstand heeft opgelopen (ten opzichte van normaal opgroeiende ezelveulens) ligt eigenlijk in lijn met Zusje. Hoewel ze een jaar ouder is, zitten ze een beetje in dezelfde fase van het leven, van opgroeien. Beiden zijn nu al meermaals hengstig geweest en hebben steeds meer interesse voor de andere ezels. Maar eerst moesten we natuurlijk haar verjaardag vieren. George en de vrijwilligers hadden een worteltjestaart gemaakt op een dienblad. Dat laatste was een eng ding natuurlijk. Maar toen ze eenmaal doorhad dat er allemaal lekkers op lag, was het goed. Na een tijdje snacken mochten haar grote zus en moeder natuurlijk ook mee eten! Gefeliciteerd en groei niet te snel op ...

Klaar voor de grote wereld?

Nu de meiden zo snel opgroeien, komt ook het moment dichterbij dat ze met de hele kudde naar de grote wei gaan. Mama Char die waakt wel over haar dochters, maar we wilden toch wat extra bewaking in het leven roepen. Dus hebben we de hooligans eerst een aantal keren bij de kleine familie gelaten. Arthur en Lancelot moeten Wondertje en Zusje zien als 'hun meiden', zodat ze de twee meiden gaan beschermen wanneer ze de kudde ingaan.

De volgende stap

Nadat we dat een aantal keren gedaan hadden kwam de volgende stap. Op de Speelweide met Lancelot en Arthur en met Pierrick en Pieter, die ze al langer kenden. Stap voor stap lieten we meer ezels erbij en Wonder stapte telkens fier op de nieuwe ezels af om kennis te maken. Uiteraard kozen we heel bewust als eerste Onyx, het welkomstcomité van de Ezelshoeve. Daarna Ramses (foto hieronder) die altijd de rust zelve is bij nieuwe ontmoetingen en de nieuwe ezel alle tijd en ruimte geeft. Maar het bleek dat wij ongeruster of voorzichter waren dan nodig. Alle ezels hadden zoiets van: "Ja, dat zijn Zusje en Wondertje. Die wonen hier al een jaar." En uiteraard hield Char haar dochters goed in de gaten.

In de grote kudde

Tsja, dat ging zo goed, dat de volgende stap snel volgde; de gehele kudde. We lieten de hele kudde op de Speelweide waar het gras lekker vers en hoog was. Alle ezels hadden met name aandacht voor het gras. Dit was het moment om de drie te introduceren in de kudde. Char liep met haar kinderen de weide in en uiteraard hield ze beiden goed in haar zicht. Maar het was alsof ze er altijd al gestaan hadden. Niet één ezel had extra aandacht of nieuwsgierigheid naar de jonge dames. Het was mooi om te zien hoe die twee eigenlijk zonder enige angst rondliepen in de kudde, maar wel telkens 3 begeleiders in de buurt hadden. Char natuurlijk ... en de hooligans.

Ze zijn ondertussen nog niet op de grote nieuwe weiden geweest, maar dat kwam eigenlijk omdat Zusje weer hengstig werd. Dus hier wachten we mee tot dat voorbij is.

De Hooligans

Wat doen die twee gasten het fantastisch. King Arthur met zijn First Knight Lancelot. Niet alleen met Zusje en Wondertje, maar in alles dat er speelt in de kudde. Sir Sirius is steeds meer los gekomen onder de vleugels van Melanora, en heeft ook steeds meer interesse in de dames. Dus wanneer ezelinnen hengstig zijn, trekt dat tegenwoordig de aandacht van Sirius, die echter 2x zo groot en zo zwaar is. Maar wij kunnen dat rustig laten gebeuren, want er zijn er twee die ingrijpen: Lancelot en Arthur. Wanneer bijvoorbeeld Lena of Marie hengstig is en Sirius interesse begint te tonen, dan wordt hij gewoon op zijn plek gezet door Arthur. Hij blokt hem net zo lang totdat de meiden een veilig heenkomen gevonden hebben. Wat doen ze dat gaaf!

Happy Mistakes

Zit je ‘s avonds lekker na te genieten van een veel te warme dag hoor je ineens dat er achter iets niet klopt. Pierrick voelt zich wat alleen sinds Karma overleden is en heeft het hek naar de koer geopend. Of was het oma Flubbertong, die wij voor een keer lekker bij Pierrick en Pieter gezet hadden …? Of was het de geest van El Niño die nog in die wei rondwaart? Het resultaat was in ieder geval dat Oma niet langer op de wei stond, maar de halve kudde stond en die hoort daar niet te staan. Tsja, krijg die er maar weer eens vanaf. Met name Dolly, Summer en Jasmijn hadden daar helemaal geen zin in en bleven maar rondjes rennen. Uiteindelijk is het gelukt en hebben we Pieter, Chico en Asna bij Pierrick laten staan en die vonden het heerlijk. Just a hot summernight. We love our happy mistakes! P.S. Oma had zich in de grote stal verstopt 😁

Eeyore moest naar de kliniek

Waar we bang voor waren is werkelijkheid geworden: Eeyore’s rechteroog is ook aangetast en ook daar ziet hij niets meer mee. We hebben hem voor zijn veiligheid bij Pierrick in de wei gezet. Kleine Zus, Wonder en Char staan daar ook bij, zolang Wondertje hengstig is. Maar daar is de omgeving kleiner en veiliger voor hem. Maar het oog deed hem ook vreselijk veel pijn, dus moest hij naar de dierenkliniek om zijn laatste oog ook te laten verwijderen ...
Op de foto maakt Zusje kennis met Eeyore.

Blinde Eeyore is weer thuis

Daar is hij geopereerd en zijn rechteroog is ook verwijderd. De operatie was geslaagd en we konden Eeyore weer ophalen. Op het moment dat hij onze stemmen hoorde gingen zijn oren omhoog en hij liep heel rustig achter ons aan de ambulance in. Hij wist dat hij naar huis ging. Thuis ging alles rustig en zolang hij de stem van René hoort, is alles goed. We begeleidden hem naar het weitje van Pierrick en Pieter, waar hij de afgelopen dagen ook al gestaan had. Kleine Zusje en Wonder kwamen meteen snuffelen om te zien wat er met hem gebeurd was. Eeyore ging eerst even lekker rollen in het zand en dan wat grazen van het korte gras. Binnenkort komt er een bumper, een soort van boksersmasker waardoor hij zich geen pijn meer kan doen, maar eerst moeten de wonden rustig genezen. Tot die tijd heeft hij een mooi vliegenmasker wat het vuil en de vliegen tegenhoudt. Welkom thuis Eeyore. Je hoeft nooit meer ergens heen.

Opgroeien met dieren

Waarom het zo belangrijk is dat kinderen met dieren opgroeien? Een ezel kent geen vooroordelen. Hij is eerlijk en oprecht. Heeft hij geen behoefte aan aandacht, dan loopt hij rustig weg. Maar wanneer een kind met geduld, rust en oprechte belangstelling naast hem gaat staan, gebeurt er vaak iets bijzonders. Dan zie je dat een ezel zijn aandacht verlegt, dichterbij komt en het contact zelf aangaat. Dat is misschien wel de mooiste les die een dier kan geven. Kinderen leren dat vertrouwen niet afgedwongen kan worden. Dat je respect moet hebben voor de grenzen van een ander. Dat liefde, aandacht en vriendschap groeien wanneer je de tijd neemt en niets forceert. Juist daarom vinden wij het zo waardevol dat kinderen met dieren opgroeien. Niet alleen omdat ze leren hoe ze goed voor een dier kunnen zorgen, maar vooral omdat dieren hen helpen om begrip, geduld en empathie te ontwikkelen. Waarden die een leven lang meegaan.