Koning van de Poitou's

Vier jaar geleden stond Diva hier alleen. Na Uriël was zij onze tweede Poitou. Ze deed het fantastisch in de kudde, tot het moment dat ze zichzelf in de winkelruit zag: ze werd op slag hengstig en begon om het huisje heen te lopen, op zoek naar die andere Poitou. Dat was het moment dat we wisten dat we een maatje voor Diva moesten zoeken. Dit kwam Puck, onze Duitse dierenarts en Poitou-expert, ter oren en terwijl we onderweg waren op vakantie in Spanje kregen we een telefoontje dat hij eventueel een maatje had voor Diva. Dus hebben we onze route omgebogen naar noord Duitsland en daar stond hij: de machtige Poitou-hengst Quincet.

We moesten eerst even slikken, want onze ervaringen met ezelhengsten was nou niet zodanig dat we er heel positief tegenover stonden om een volle hengst op de Ezelshoeve op te nemen. Tot we hem ontmoetten. In de tijd dat we daar bij hem stonden spraken alle wandelaars en fietsers ons aan. Iedereen zei ongeveer hetzelfde: "Aahhh, ga je onze grote knuffel weg halen?" En dat was het: een grote knuffelbeer. Zijn hengst-zijn was totaal anders dan dat wij van de kleine Nederlandse ezels gewend waren. En zo kwamen wij van vakantie thuis met iets anders dan een koelkastmagneetje.

Ruim een jaar heeft Quincet met zijn meisje Diva hier gestaan en wat hadden ze het goed samen. Maar Diva ging langzaam maar zeker achteruit en in oktober 2023 hebben we afscheid van haar moeten nemen. Drie maanden voor haar overlijden hadden we een 3/4e Poitou hengst opgevangen en direct laten castreren; El Niño. En wat een storm was dat! Hij vond niets leuker dan luid balkend de hele kudde op te jagen en dit was toch niet echt hoe de kudde het wilde. Na het overlijden van Diva lieten we hem kennismaken met Quincet 😱
In het eerste kwartier wilde El Niño over Quincet heen walsen ... tot Quincet het zat was. Toen liet hij even zien wie hier de grootste en stoerste Poitou was en dat heeft maar tien minuten geduurd. Vanaf dat moment was El Niño totaal onderdanig aan Quincet en werden ze de beste vrienden.

Ruim een jaar later overleed El Niño echter en bleef Quincet weer alleen achter. Hij was toen twintig jaar oud (wat voor een Poitou al een beste leeftijd is) en castreren was geen optie. Dus namen we contact op met Puck en haalden we Dahlia voor hem op. Dahlia had hoefproblemen, maar was voor de rest wel gezond. Op het moment dat we Dahlia hier op de Ezelshoeve introduceerde werd ze onmiddellijk hengstig toen ze Quincet ontmoette. Dat was perfect en we hebben ze meteen bij elkaar gezet. Sinds februari 2025 waren ze helemaal gelukkig samen en zij is tot het eind bij hem geweest.

Maar de laatste weken zagen dat de leeftijd Quincet parten begon te spelen. Hij stond moeilijker op, draafde niet meer langs de omheining wanneer er weer dames hengstig waren, ging liggen in de grote wei, wat hij eerder nooit deed. Maar verder bleef hij die enorme grote Poitou-knuffel-hengst en merkte je niets aan hem. Tot het moment dat hij op 21 oktober 's ochtends niet meer opstond ... Jezus, wat mis ik je man! 😓

En wat nu, Dahlia?

We hebben Dahlia uitgebreid afscheid laten nemen, maar toen ze aangaf dat ze hun wei uitwilde, hebben we haar bij Pierrick geplaatst. Sinds het overlijden van Karma had Pierrick geen Poitou meer in zijn weide gehad en Pier had al vaker aangegeven dat hij zijn eigen kudde van Poitou's zou willen. Maar hij was totaal verbaasd toen ineens Quincet's dame Dahlia in zijn wei stond.

Je zag Dahlia in het begin denken: "Nog zo'n oude vent?" En ze liet Pierrick even snel zien dat hij niet te snel moest gaan. Vriendjes worden kost tijd. En ineens stond Dahlia tussen kleinere ezels, die ze daarvoor alleen maar van afstand gezien had. En toen kwamen Char, Zusje en Wondertje er ook nog bij 😱 Het was echt even wennen voor haar. Maar op de tweede dag waren we haar ineens kwijt. Pierrick en zij stonden samen achter het stalletje van Char, lekker met z'n tweetjes. En toen Pierrick terugliep naar zijn eigen stal, volgde ze hem als vanzelfsprekend. Daarna stonden ze samen aan de ruif te eten en was er zelfs een 'Lady en de Vagebond' momentje 😉

De volgende dag ging ze met Pierrick en de rest naar de grote weide. Ondanks dat ze nog nooit bij de andere ezels gestaan had, merkte je dat ze elkaar allemaal kenden. Geen introducties, geen gesnuffel, gewoon samen grazen in de weide. Opvallend was dat Allegro en Pierrick bij haar in de buurt bleven alsof ze doorhadden dat ze familie nodig had. En dan ineens komt het verlies van Quincet binnen en begint ze te balken naar de lege weide ... 😔

"Jammer dat ik in de toekomst niet kan blijven helpen"

Dat zei een adoptieouder deze week tegen ons toen we rondliepen op onze nieuwe weide. Die woorden bleven bij me hangen. Want deze ezelvriend wilde graag iets nalaten aan de ezeltjes op de Ezelshoeve maar dacht dat dat alleen kon als je rijk was.
Wat jammer dat die gedachte nog leeft. Het is namelijk een fabel. Ook met een bescheiden nalatenschap zijn we ontzettend blij. Kleinere bijzondere giften maken samen een groot verschil voor onze ezels. Ze helpen ons om ook later voor hen te zorgen.
Denk je weleens na over je testament? En hoe je de ezeltjes kunt helpen? Laat je dan goed informeren. Ons gratis informatiepakket helpt je ontdekken wat er kan en wat bij jou past. Vraag het informatiepakket aan via het contactformulier. Dan sturen wij het deze week nog toe. Oh, en vergeet je adres niet achter te laten 😉
Liefs Jacqueline en P-P

Where miracles happen

Op 8 oktober besloten we Hilda (en uiteraard Bertus en Catho) terug naar huis te halen. Bij de universiteitskliniek van Gent waren ze uitgedokterd. De buikoperatie was geslaagd, maar ze wilde nog steeds niet eten en er begon zich weer een voedselbal in haar buik te vormen. Maar we weigerden om op te geven en haalde hen terug naar de Ezelshoeve in de wetenschap dat elke dag haar laatste zou kunnen zijn. Maar geldt dat niet voor ieder van ons?

In de eerste dagen dat ze weer thuis was, zag je weinig verandering aan haar. 's Nachts staat ze met Bertus en Catho in haar eigen weitje en overdag zetten we hen op de Speelweide, waar ze onbeperkt kunnen grazen. Gras kan het minste kwaad in haar situatie. Maar geleidelijk aan zien we haar vooruit gaan. Haar oren staan beter, ze is alerter, meer 'levend' en wanneer je haar moet vangen om bijvoorbeeld de medicijnen te geven, dan kan ze ineens heel hard rennen! Onze dierenarts Jan Voet was hier om de laatste hechting uit haar buik te halen en zijn woorden waren: "Het is een wonder dat ze hier nog staat ..." Zou het zo zijn? Zouden we het tij gekeerd hebben? Gaat ze het redden? Alle signalen zijn positief!

Het gezinnetje draait weer zoals het hoort en dat biedt hoop. Het enige dat Bertus en Hilda te verwijten valt is dat ze hun dochter totaal niet opgevoed hebben. Wat is dat een verwend nest, dat denkt dat ze alles kan en mag 😄 Voordat Hilda zo ziek werd zouden Hilda, Bertus en Catho eigenlijk doorgeplaatst worden. Wanneer we nu naar haar kijken, dan denken we dat dit zomaar nog door kan gaan. Maar dat zal nog even moeten wachten. We willen nog wat meer zekerheid.

Wonder, Zusje en Char

Deze maand zijn we gestart met Wonder, Char en Zusje meer te introduceren in de kudde. Ze mochten voor de eerste keer mee het parcours op, de eerste keer mee naar de Grote Weide en ze ontmoetten voor de eerste keer de 'grote jongens'.

Wat was het eerste wat de dames deden toen ze voor de eerste keer op de grote weide waren, tussen alle ezels die ze nog niet kenden? Rollen! Maar de rest van die spannende dag was het kennismaken met iedereen. En dan merk je dat Wondertje een jaar ouder is dan Zusje. Wondertje heeft natuurlijk een achterstand opgelopen door haar start, de operatie en haar herstel. Eigenlijk is ze pas na de komst van Zusje gaan spelen en zich gaan gedragen als een veulen. Maar nu, voor het eerst op de grote weide zie je het verschil. Waar Zusje heel opgewonden heen en weer rent tussen een onbekende ezel en haar mama, loopt Wonder heel rustig naar een ezel toe om kennis te maken. Mama Char hield haar dochters goed in de gaten en Arthur en Lancelot waren continu in de buurt, voor wanneer een ezel te opdringerig werd.

Het spannendst was natuurlijk Liv. Zusje rende elke keer weer naar Liv toe, om dan weer met een sprongetje er vandoor te gaan. Maar ze bleef Liv opzoeken. En Liv? Die interesseerde het allemaal niets en ging gewoon door met wat ze aan het doen was. Soms leek het wel alsof ze er een spelletje van maakte: wanneer Char en Zusje stiekem van achteren dichterbij kwamen, draaide Liv ineens om alsof ze "Boeh!" zei. Mama en dochter renden dan weer hard weg en het leek net alsof Liv dan grijnsde. Alsof ze het wel humor vond 😂

Wereld Dierendag

Veel mensen weten niet waarom Werelddierendag altijd op 4 oktober gevierd wordt. Laat het me je uitleggen. Dit is de sterfdatum van de Heilige Franciscus van Assisi, 800 jaar geleden. In zijn tijd verkondigde hij al dat wij mensen respect moeten hebben en in harmonie moeten leven met al wat leeft. Voor Franciscus waren alle dieren zijn broeders en zusters. Met name de ezel. Franciscus gebruikte de ezel als persoonlijke metafoor voor zijn eigen lichaam als in legenden over naastenliefde en respect voor dieren. De ezel was voor Franciscus zijn vaste en trouwste reisgenoot. Terwijl Franciscus te voet rondtrok om te prediken, deelde de ezel in al zijn ontberingen, stiltes en gebeden.
Onze vrijwilligers Ronald, een Amico di san Francesco, en Liliane maakten daarom op Wereld Dierendag een Franciscaner wandeling met Buddy Joe. De beste plek hiervoor was het prachtige Mariapark bij het Kapucijnenklooster van Meersel-Dreef.
Buddy Joe heeft genoten van de rust, de stilte, de wandeling, maar ook van alle aandacht van de bezoekers van het klooster.

Thelma en Clyde

Soms komen er ezels binnen die met hun 26 jaar al oud zijn. Maar soms komen er twee binnen die nog vol in de kracht van hun leven zitten: Thelma en Clyde. Thelma en Clyde hadden 26 jaar samen gestaan voor ze bij ons kwamen. Ze waren super gezond, fit en goed verzorgd. Maar nog veel te ‘jong’ om met pensioen te gaan. En om zo maar te verdwijnen in een kudde van ruim vijftig ezels was geen goed vooruitzicht voor ze. Zij verdienden een nieuwe toekomst bij mensen waar alle aandacht naar hen zou gaan. Waar zij de hoofdrolspelers zouden zijn. Hun nieuwe mensen hadden alles klaar gemaakt voor hun komst en waren ongelofelijk blij. Een grote, mooie stal, een verharding, een kleine weide en een grote weide, helemaal voor hen alleen. Nou … alleen? Misschien komen er in de toekomst nog twee ezeltjes bij hen wonen.

De wind in de kop

Soms heb je als toeschouwer ineens de jackpot. Dan mag je getuige zijn van een heel speciaal moment, namelijk dat héél de kudde aan het rennen is over de grote weide. Het is zo gaaf om daar getuige van te mogen zijn en als ze eenmaal bezig zijn is er geen stoppen meer aan. Lancelot begon en binnen no-time waren er zo'n 30 ezels aan het rennen. Maar de oorzaak lag eigenlijk in de wei ernaast ...

Melanora, Molly, Orlando en Liv waren aan het spelen, in afwachting om ook naar de Grote Wei te gaan. Maar dit gerommel van die grote Andalusiërs was zo aanstekelijk dat Lancelot, die dit dus zag en voelde gebeuren aan de andere kant van de omheining, daardoor aangestoken werd. Luid balkend begon hij te rennen en binnen no time hadden we de beste show ever 😃