Contemplatie of zo ...

December is een tijd van contemplatie en reflectie. Het is een tijd om stil te staan, terug te kijken naar het afgelopen jaar en nieuwe intenties te zetten voor het nieuwe jaar. Helemaal wanneer er een witte deken over de weide ligt en alle ezels op stal blijven. Maar als je daar dan in de deuropening staat en terugdenkt aan 2025, dan is de Grote Weide toch wel het belangrijkste onderwerp van 2025 geweest. Ik herinner mij het filmpje nog dat ik met Liv 'mijn Lief' op die grote weide liep, met het vooruitzicht dat we het misschien zouden kunnen kopen. Wat waren we blij! En wat leek het nog onwerkelijk ... Nu een jaar verder is de weide helemaal ingericht en zijn er bomen geplant. Maar wat een weg hebben we afgelegd.

Nog meer contemplatie

In de stilte van de laatste dagen van december was het ook een mooi moment om eens terug te denken aan de bijzondere ezels die 'voor dood' hier binnenkwamen en het toch gered hebben. Of zoals het in de tekst van het filmpje van Robin gezongen werd: "So here’s to what could’ve broken and somehow chose to bend". Prachtige zin voor prachtige ezels. Als je ziet hoe Michaël en Robin het nu doen en je terugdenkt aan hoe we ze beiden op een zeil hier binnen brachten. Beiden continu gesteund door hun maatjes, in Michaëls geval Alberto en bij Robin is dat Paultje. Maar wat is het mooi om ze nu te zien spelen en rennen. Daarvoor doen we het!

Asini Giganticus

Over contemplatie gesproken. Ook willen we toch even stilstaan bij onze 12 Asini Giganticus, onze giganten. Het feit dat we er twaalf hebben staan is helemaal niet vanzelfsprekend. Wanneer je op internet vraagt hoeveel Andalusische ezels er nog in de wereld zijn (68), hoeveel Catalaanse ezels er nog zijn (500) of hoeveel Poitou ezels er nog zijn (600), dan kun je je twijfels hebben bij deze getallen. Maar het toont heel erg duidelijk dat alle drie rassen met uitsterven worden bedreigd. En dan is het toch wel heel bijzonder dat wij er hier 12 hebben staan. Mama Melanora met haar kinderen Molly en Orlando, mama Ombre met haar kinderen Sirius en Rudy en al onze Poitou's. En wat een fantastische ezels zijn het, elk met hun eigen ras-eigenschappen en karakter.

Lisa en Doortje in de kudde

De vorige nieuwsbrief eindigde met de komst van Lisa en Doortje op de Ezelshoeve. Beide dames zijn 27 jaar oud en beide hadden hun maatje in dezelfde week verloren. Op dezelfde dag arriveerden ze op de hoeve en overnachtten ze in de Quarantaine stal aan huis. Ze hadden elkaar nog nooit gezien en ontmoetten elkaar hier op het erf. Maar sinds die eerste nacht in de stal waren ze onafscheidelijk. We hebben ze nog even veilig en apart gehouden, tot het vuurwerk en alles voorbij was. Maar toen gingen ze de kudde in. Schouder aan schouder liepen ze over de Walk of Fame naar de Grote Weide. Hoewel het twee heel verschillende karakters zijn, zoeken ze elkaar nog steeds op en staan ze vaak samen. Ze doen het super in de kudde!

Sylvester op hoofboots

Sylvester kwam 11 maanden geleden binnen op de Ezelshoeve. Hij had slechte hoeven, door een te natte standplaats. Nadat de hoefsmeden zijn hoeven onderhanden genomen hadden bleef hij manken. Hij kreeg een patella fixatie waardoor hij zijn voeten tot zijn buik op trok en er niet op wilde staan. Zijn hoefzolen zijn te dun en staan doet pijn. Maar sinds hij hoofboots heeft gaat het veel beter. Het dagelijkse ritueel voor Sylvester en hij is er helemaal blij mee. Hij loopt, staat, graast en geniet van de extra aandacht. Het lijkt wel of hij er trots op is! Het is zo leuk wanneer je op de Walk of Fame loopt en je hoort ineens achter je het tik-tak van de schoentjes aankomen. You go! Sylvester 👊🏼

Sneeuwpraat

Ik wil het eigenlijk niet meer over de sneeuw hebben, maar we mogen niet vergeten wat voor extra werk dit voor de vrijwilligers meebrengt. Door de nachtvorst bevriezen de waterbakken en moesten we de waterleiding naar achteren afsluiten (anders bevriest die). Maar we hebben wel 12 giganten in de weides staan, die heel veel drinken. De enige manier voor ons was om grote bakken met warm water te vullen en naar alle vier de weides te brengen. Maar wanneer je daar dan aankomt en zo'n waterbak vult met het warme water uit de kruiwagen, dan komt er één van de giganten en die drinkt hem bijna in één keer leeg. Of zoals René het zei: "ze drinken hem sneller leeg, dan dat ik het kan aanvullen." Ongelofelijk veel respect voor de vrijwilligers die dat op de slechtste dagen van het jaar gedaan hebben. Meerdere keren per dag, meerdere dagen lang. 🤗

We hebben bij Dierendonatie.nl warm-water-bakken ingediend en in 40 minuten waren er al genoeg donaties binnen om ze aan te schaffen. Nu lopen we tegen het probleem aan dat diezelfde bakken niet aangeschaft kunnen worden (I-deal probleempje) en we kunnen nergens anders die bakken vinden. Maar ook daar vinden we wel een oplossing voor. Mocht iemand een adres weten voor grote verwarmde drinkbakken die dus nooit bevriezen, dan horen we dat graag. Uiteraard moeten we dan nog steeds water brengen, maar dan hebben de ezels in ieder geval 's nachts drinkwater (nadat de vrijwilligers naar huis zijn).

Opper hooligan Onyx

Zoals bekend is Onyx de ezel, die alle 600 ezels heeft zien binnenkomen. Hij was hier al voor we stichting werden. Hij staat bekend als het welkomstcomité, een rol die hij elke keer weer serieus neemt. Maar Onyx is ook het hoofd van het boevengilde. Onyx weet elke grendel te openen en de beste anekdote blijft dat we in de quarantaine stal een doordraaiende klink hadden. P-P had zichzelf eens opgesloten en kon er niet meer uit. Onyx stond er nog geen vijf minuten in en toen stond hij al buiten. Maar ook de zware grendels van de staldeuren, waar meerdere vrijwilligers moeite mee hebben. Onyx maakt ze met gemak open en leidt de kudde naar binnen. Lunch is served.

Dorus the Donkey

Over de hooligans gesproken: Dorus, die dezelfde leeftijd heeft als de hooligans, wil echt graag bij de gang horen. En dit is hem op alle manieren gelukt. Tegenwoordig zie je Dorus voortdurend met Arthur spelen in de Grote Wei. Hij is al vijftien kilo afgevallen, maar op een gezonde manier. Hij eet goed, maar heeft heel veel beweging doordat hij continu aan het spelen is. Zelfs als ze op de zandweide staan, voordat het avondbuffet begint, probeert hij het nog. Maar dan zijn de hooligans moe en willen even uitbuiken van de wei. Het viel me laatst op dat hij echt opgenomen is in de harde kern van de kudde. Er was een dag dat alle oudgedienden met elkaar aan het spelen waren: Lancelot, Dio, Ramses, Buddy-Joe, Arthur en ... Kastaar. Die laatste was met Dorus aan het spelen. Zo zie je maar: wanneer je iets echt graag wilt en je er je volledige focus op legt, dan krijg je het voor elkaar. Trots op je Dorus.

Wilgentakken snoepen

Wilgentakken voor de ezels. Of er nu blaadjes aan zitten of niet. Altijd een lekkernij. Eerst de kleine takjes eraf snoepen en dan de bast eraf trekken. Elke ezel is gek op wilgentakken. De Poitou’s, de Catalanen, de Andalusiërs en alle Nederlandse ezels. Groot of klein, ze zijn gek op wilgentakken. Het natuurlijke antibioticum. Dus als mensen hun wilgen snoeien en bereid zijn om de takken hierheen te brengen: meer dan welkom! Op de foto hieronder is Oma Flubbertong ook aan het snoepen, maar besloot dat het ook liggend kon 😁

Het einde is daar

Lieve Marieke kwam vanuit lijden bij ons. We zagen meteen dat haar hoeven in vreselijke staat waren. Röntgenfoto’s toonden waar we bang voor waren: geen herstel mogelijk. Met al het Licht dat we haar probeerden te geven ging ze niet vooruit. We konden haar geen gemak geven en het leven werd een last. Lopen werd een last. Staan ook. Haar rug ging steeds boller staan, de achterbenen steeds meer naar voren. Ze wilde ook geen ezels meer om haar heen. Lieve schat, we lieten je gaan.

En toen was de sneeuw weg

Het gras was terug! Dagenlang had het gras zich verstopt onder die witte deken. Maar ineens was het gras weer terug! Wat een verschil dat kan maken. De hele dag tonen alle ezels hun eerbied aan het gras. Door het te eten. Grazen, grazen, grazen. Het kan zo maar weer ineens verdwenen zijn. Dus nu het er is moeten ze er gebruik van maken. En alle ezels grazen individueel op de grote weide. Geen onderlinge gesprekken of spelletjes; nou vooruit: Arthur en Dorus heel even. Maar dan weer verder grazen. De buikjes rond. Foto: Henri en Victor die het ook super doen in de kudde.

Lizzy en Zilver gaan door

Lizzy en Zilver waren klaar voor een nieuw hoofdstuk in hun leven. Twee jongedames, helemaal gezond en vrij. Ze hadden niets meer te leren in de veiligheid van de kudde. Fysiek en geestelijk gezond en op een leeftijd dat het tijd is om uit te vliegen en de wereld te ontdekken. Samen op pad. Naar de zandgronden van oost-Brabant. Waar twee mensen met heel veel liefde op hun wachtten. Niet langer een bijrol in de kudde. Nu een hoofdrol in hun eigen verhaal.
De twee dames doen het prima op hun nieuwe adresje. Ze moeten nog wennen aan het vele menselijke contact, maar dat gaat vanzelf goed komen. All the best, dear girls.

Ezels in het bos

Rachel is Char en Zusje aan het leren om met een halster aan een touw te lopen. Ook Char was dat niet gewend en Zusje is natuurlijk pas een half jaar oud. Maar het gaat steeds beter en zo werd een wandeling over de weg ineens een boswandeling. En wat deden de dames het goed! Uiteraard was elk geritsel en elke vogel weer een uitdaging. Maar ze vertrouwden Rachel en zo werd het nog een lange wandeling.

Maar dezelfde dag kwamen ook de Catalanen voor het eerst in het bos. Statige Sirius, zijn moeder Ombre en Rudy met de Poitou-inslag. Het is zo'n stoer en rustig trio en op z'n Brabants gezegd: die maak je de pis niet lauw. Ze vonden het wel supergaaf in het bos en ik hoop dat er in de lente dagen zijn met genoeg vrijwilligers en stagiaires. Want deze giganten willen graag terug en dan wat langer.

Ons Zonnebloempje

En toen kwamen de heerlijke dagen, net boven het vriespunt maar met blauwe lucht en een zonnetje. En dat zonnetje voelt warm. Alle ezels houden ervan, maar onze Nina is een Zonnebloempje. Als de middagzon lekker warm voelt, dan draait ze haar hoofd naar de zon. Er is geen ezel die zo van de zon kan genieten als Nina. Probeer ook niet in haar zon te gaan staan! Dat vindt ze niet leuk. Laat haar maar genieten, dan genieten wij van haar.

Welkom Cleopatra en Isis

Isis en Cleopatra zijn twee ezelinnen van 25 jaar oud. Ze hebben heel hun leven op hetzelfde plekje gestaan. Nooit een halster gedragen. Isis is de stoerste geworden, omdat Cleopatra dat niet was. Dus eigenlijk zijn ze alle twee niet stoer. Hebben nooit iets meegemaakt en moeten nu ineens met een vreemde man een trailer in naar een vreemde plek. Dus eerst werd 'catch me if you can' gespeeld. Wat vonden ze het spannend en eng. Ook op de Ezelshoeve waren ze onder de indruk. Waar zijn we? Wat moeten we doen? Eerst maar even bijkomen van alle spanning in het stalletje aan huis. Nu, een aantal dagen later, lopen ze in de kudde maar vinden het nog steeds spannend. We laten ze nog heerlijk 's avonds apart slapen, zodat ze hun rust krijgen. Elke dag een stapje. Welkom lieve meiden. PS. Isis is grijs, Cleopatra bruin.

Welkom Suske, Lily en Nino

Dan verwelkom je mama Sus en dochter Lily, staan er 8 maanden later ineens 4 donkere hoefjes extra! Zo ging het bij Suske (10), Lily (6) en Nino (4). En toen kwam het moment dat de mensen moesten gaan verhuizen. We hebben er weer een moeder met haar 2 kinderen bij op de Ezelshoeve. Nino is een totaal ‘in your face’ knuffelezel, onbevangen en nog nooit iets vervelends meegemaakt. Mama en Lily zijn wat schuchterder. Maar hier gaat alles goed komen. Hier begint jullie toekomst, jullie leven.
Na één nacht in de Q-stal mochten ze de kudde in en dat is uiteraard altijd even spannend. Het was mooi om te zien dat Liv ze eigenlijk naar de Grote Weide bracht. Soms helpt ze wel 😉In de wei waren alle ezels wel even geïnteresseerd in de drie nieuwelingen. Uiteindelijk was het prachtige Ramses die de rust bracht en heel voorzichtig met Lily neuzelde.

Wat je met liefde nalaat, blijft bestaan

De Ezelshoeve is gebouwd op liefde, respect en verbinding. Het is een plek waar niets hoeft en iedereen mag zijn wie die is, mens én ezel. Die plek willen we ook in de toekomst blijven doorgeven — als een warm nest voor ezeltjes die nergens anders terechtkunnen.
Er komt een moment dat wij zelf een stap terugdoen uit het leven van alledag. Maar voor onze ezeltjes gaat het leven door. Zij blijven vertrouwen op de zorg, de rust en de veiligheid die de Ezelshoeve hen biedt. Voor veel van hen is dit de enige plek waar ze mogen zijn wie ze zijn. Ook jij kunt nu al besluiten om later iets van jezelf achter te laten. Een gebaar dat doorwerkt in de tijd. Daarmee maak je zorg mogelijk, maar ook medicijnen, een bezoek van de dierenarts of de hoefsmid. Of je draagt bij aan het behoud van de hoeve zelf, zodat deze plek van rust kan blijven bestaan. Een bijzondere manier om dit te doen is door de Ezelshoeve op te nemen in je testament. Dat is niet ingewikkeld, wél erg betekenisvol. Om je daarbij te helpen, hebben we een gratis en vrijblijvend informatiepakket samengesteld. Een uitnodiging om in alle rust stil te staan bij wat jij wilt doorgeven.

Welkom terug Pieter en Sef

In 2018 werden Pieter en Sef samen uitgeplaatst, maar toen hun baasje ineens overleed haalden we ze uiteraard weer terug naar de Ezelshoeve. Maar nu komt het bijzondere deel: Sef is de zoon van ons zonnebloempje Nina. Zowel Sef als Pieter waren ooit als een gezinnetje bij ons gekomen en Nina is de enige nog levende ouder. Maar de kans dat ze elkaar na al die jaren nog herkennen is klein natuurlijk. Misschien dat ze ineens na een aantal dagen zoiets hebben van: ik ken jou ...
Welkom terug, mooie mannen. Pieter is 35 jaar oud en Sef is 24 (de rechtse op de foto hieronder).