Activiteiten KfD
Kerstwandeling 2012
16 december was alweer de laatste activiteit van het jaar. De ezelwandeling geheel in kerststijl. Zelfs de kerstman, de kerstvrouw en een hele maffe Elf vergezelde ons deze dag. Het was erg gezellig met de ezels en we werden lekker verwend. Zie de foto's en geniet met ons mee. Voor meer foto's zie: www.facebook.com/KidsForDonkeys
Halloween 2012
De enige dag in het hele jaar waar je ermee kon wegkomen om alles en iedereen bang temaken, griezelfilms te kijken, snoep in allerlei vormen en kleuren te eten en, natuurlijk, jezelf te verkleden als welk monster dan ook.
Oh, de vrijheid die Halloween voor me brengt! Ik kan me heerlijk uitleven, mensen bang maken en ervan genieten zonder dat iemand me ervoor op de vingers tikt!
Nu, zoals je daaruit misschien wel kan opmaken, ben ik niet bepaald de populairste persoon die er is. Maar dit jaar besloot ik het net iets anders te doen. Zie je, ik had zo via de mensen op wiens zolder ik woon, gehoord over een Halloween feestje georganiseerd door een stichting die De Ezelshoeve heette.
De twee dames van het huis waren beiden uiterst enthousiast over het evenement en praatten er constant over, waardoor ook ik de fijnere details van de plannen te weten kwam.
Ik besloot op dat moment dat het een stuk leuker zou zijn om kinderen te laten schrikken – die schreeuwen zoveel harder – en kroop in één van de tassen die de familie meenam naar De Ezelshoeve.
De voorbereidingen werden getroffen eens we daar aankwamen, en jongens, ik kon haast niet wachten! Ik moet toegeven, de avond was een groot succes… Voor een stel onwetende mensen, hadden ze het heel goed geregeld, en ervoor gezorgd dat alles wat nodig was voor een onvergetelijke Halloweenavond aanwezig was.
Er waren uitgesneden pompoenen – de kinderen sneden ze zelf uit, waardoor ze zo mogelijk nóg angstaanjagender werden – de kinderen konden in een monster naar keuze geschminkt worden, er was een kampvuur, heksensoep, marshmallows en spannende spelletjes.
Ik ben de groepen kinderen gevolgd, en was blij met wat ik zag – dit waren nu eens mensen die Halloween serieus namen! De kinderen, zoals ik al eerder zei, mochten hun eigen Halloween-pompoen maken, en sommigen leken zo echt, dat zelfs ik er bang van werd!
Ze werden ook in steeds engere monsters geschminkt. Elke keer als er een groep terugkwam van het schminken, leek het wel alsof ik niet langer het engste monster van de avond was.
Ook het ballonnen prikken was een succes, waar iedereen heel veel lol mee had! Ook ik genoot er even van om iedereen zo vrolijk te zijn, tot ik me herinnerde dat ik slecht was en angst veel plezieriger vond om te aanschouwen.
En zo kwamen we bij mijn favoriete deel van de avond… De boswandeling.
Het eerste deel moesten ze over een donker, stil, afgelegen weggetje wandelen. En, hoewel de begeleiders het hele ding gepland hadden, zag ik de angst in hun ogen. Angst voor dingen die tijdens een volle maan op Halloween in de schaduwen op de loer konden liggen.
Dit maakte me aan het lachen. Het enige dat op de loer lag met het plan hen bang te maken was ik.
Maar de tijd was nog niet rijp. En zo volgde ik hen, en zag (en hoorde) iedereen gillen toen ze het reuzenspinnenweb passeerden, dat zo een heerlijk ratelend geluid produceerde als iemand, die zich in de bosjes verborg, aan het touw trok.
Het gegil en daaropvolgende gelach was het waard, en ik was ervan overtuigd dat iedereen er net zo van genoot als ik.
Net daarna kwamen we op de perfecte locatie voor mijn hinderlaag. Ze moesten in een heel donker hoekje terugdraaien, wat mij de perfecte gelegenheid gaf om achter hen aan te sluipen. Ze zouden niets meer verwachten van daar, omdat ze er al langs geweest waren.
Het was perfect.
Ik sloop dichter, en dichter , en dichter… Ik kon mijn overwinning al bijna proeven…
En toen draaide Laura, die achteraan liep, zich om, en mijn hele verrassingsaanval werd in de war gestuurd. En dus moest ik improviseren.
Ik spurtte naar voren en begon heel hard te brullen en schreeuwen, maar niet zo hard dat ik het gegil van Laura, de kinderen en de andere begeleiders niet meer kon horen.
Het was geweldig.
Ik deed het keer op keer, en iedere keer weer werden mijn inspanningen beloond met gegil, gelach en gegier.
Ja, het was de perfecte Halloweenavond.
Wie… Of wat ben ik? Vraag je je nu ongetwijfeld af. Wel, mijn beste lezers, daar heb ik een antwoord op.
Ik ben een spook. Ik ben een monster. Ik ben je ergste nachtmerrie.
Kijk maar goed uit, want misschien kom ik volgend jaar jouw Halloween wel angstaanjagend spectaculair maken!
Maar weet nu al, dat het nooit zo fantastisch zal zijn, als je Halloween niet viert op de Ezelshoeve, met het Kids For Donkeys-team.
