Gust in the middleMeer ezelsMeerdere ezelsEzels rusten in de weiEzelshoeve\'s 2020Ezels bij de oude kerststal in de sneeuwEzels bij de oude kerststal in de sneeuw IIEzels grazend in de wei in een mooie nazomerse dagAlle ezelkoppies aan het hekEzels worden hooi gevoerd in de weiEzels grazen in de weiKerstezels in de weiNiNa\'s eerste kennismaking met de kuddeBart, Pieter, Molly, Happy, Lisa en RosaEzels in de weiEzels snoepen langs de weg

De vrijwilligers

Maureen van Langen



Ik ben Maureen van Langen (1987). Samen met mijn vriend Jan, onze hond Kyra en onze 3 katten (afkomstig van de Ezelshoeve) woon ik in Baarle-Nassau, dus lekker dicht bij de hoeve. Ik ben voor het eerst in contact gekomen met de Stichting in oktober 2006 tijdens de open dag van het Dierenasiel Breda. Daar stond de Stichting met drie ezels en een stand. Ik houd ontzettend veel van dieren en wil het liefst meteen met een dier knuffelen zodra ik hem/haar zie. Ik vroeg daarom aan Jacqueline of ik even 'het weitje' in mocht waar de ezels stonden. Ik kan me nog goed herinneren welke ezels erbij waren, namelijk Leo, Erin en Pepito.
maureen_3_12_2009


Ik was lekker met Leo aan het knuffelen toen Jacqueline mij vertelde dat Leo een agressieve ezel was. Ik keek haar erg verbouwereerd aan. Leo een agressieve ezel?! Daar had ik niks van gemerkt! Toen vertelde ze dat Leo bij zijn vorige eigenaren erg agressief was geworden omdat hij te weinig aandacht kreeg en dat hij bij het afscheid zijn oude baasje nog éénmaal heeft gebeten en daarna  de grootste knuffelkont is geworden. Dit verhaal (en natuurlijk de verhalen van de andere ezels) zette mij aan het denken. Ik wist niet dat er zoveel ezelleed bestond, eerlijk gezegd wist ik überhaupt niet dat er ezelleed bestond. Ik zat er al een tijdje over na te denken om iets met dieren te gaan doen. maureen






In eerste instantie dacht ik eraan om bij een asiel te gaan werken, maar omdat het daar vaak alleen maar hokken schoonmaken is, heb ik daar toch van afgezien. Ik wil in contact zijn met de dieren, ze knuffelen, aaien, tegen ze praten of gewoonweg naar ze kijken en om hun gekke streken lachen. Op het moment dat ik in gesprek kwam met Jacqueline en P-P had ik al meteen het gevoel dat dit wel iets voor mij zou kunnen zijn. Niet veel later ben ik voor het eerst naar de Ezelshoeve gegaan en er sindsdien niet meer weg te slaan. Ik heb al van jongs af aan paard gereden, maar was eigenlijk helemaal niet bekend met ezels. Ik zag ook niet zo vaak ezels staan, alleen maar paarden. Totdat ik vrijwilliger werd bij de Stichting, toen pas viel me op hoeveel ezels er eigenlijk wel niet zijn en ze staan ineens overal.

 


« Previous Image 9 van de 11 Next Image »
Terug