Gust in the middleMeer ezelsMeerdere ezelsEzels rusten in de weiEzelshoeve\'s 2020Ezels bij de oude kerststal in de sneeuwEzels bij de oude kerststal in de sneeuw IIEzels grazend in de wei in een mooie nazomerse dagAlle ezelkoppies aan het hekEzels worden hooi gevoerd in de weiEzels grazen in de weiKerstezels in de weiNiNa\'s eerste kennismaking met de kuddeBart, Pieter, Molly, Happy, Lisa en RosaEzels in de weiEzels snoepen langs de weg

De vrijwilligers

Femke Ruyters


Femke Ruyters

 
Al mijn hele leven ben ik gek op dieren en heb altijd huisdieren om me heen gehad. Parkieten, woestijnrat, goudvissen, katten en honden, alles was welkom bij ons. Toen ik 13 jaar was ik begon met vrijwilligerswerk bij een kennel voor Ierse Setters.
 
  
In 2002 ben ik vrijwilliger geworden bij een opvang voor seniorkatten. Twee keer per week besteedde ik een avond aan deze katten, kattenbakken schoonmaken, knuffelen, mandjes verschonen, vloeren schrobben, enzovoort. In samenwerking met collega-vrijwilligers zorgden we voor naamsbekendheid en daardoor zorgden we ook voor meer plaatsingen. Ook regelde ik het e-mailverkeer voor deze stichting. Helaas werd deze stichting per 01 augustus 2005 opgeheven.
 
 
In oktober 2005 hoorde ik een radiospotje bij Omroep Brabant van Stichting de Ezelshoeve waarin ze vrijwilligers zochten. Ondanks dat ik nog nooit met ezels had gewerkt leek het me vreselijk leuk. Ik heb direct een e-mail gestuurd; binnen een uur had ik een leuke en warme mail terug van Jacqueline. Na wat heen en weer gemaild te hebben maakten we een afspraak om verder kennis te maken. In november was het dan eindelijk zover. We hebben een hele middag zitten kletsen en het klikte meteen.
In december kreeg ik mijn vuurdoop met de Kerstwandeling. Ik weet nog als de dag van gisteren dat ik met Erin liep. “Jeetje, ze zijn best groot en wat moet ik nu doen als ze weg wil lopen?” Ha, ha, ik wist écht niets van ezels! Ook stallen uitmesten, de weiden ontmesten, ezels voeren en ga zo maar door, ik had dit nog nooit gedaan!
 
Mijn eerste zaterdagen op de Ezelshoeve heeft Rinus me erg goed begeleid, van hem heb ik de fijne kneepjes van het vak geleerd. Al snel draaide ik de zaterdagen zelfstandig, maar ook met anderen. Ook de ezels leerde ik vrij snel kennen, ieder dier met zijn eigen streken en kuren, allemaal een eigen karakter. Heerlijk!
Tot de zomer van 2006 was ik nog niet in contact geweest met ezels die tot kort tevoren waren mishandeld. De ezels op de Ezelshoeve waren namelijk, nadat ze bij ons in de opvang kwamen, allemaal behoorlijk opgeknapt op het moment dat ik op de Ezelshoeve kwam.
Toen op een zaterdagmiddag stapte daar Pitah het erf op. Wat ik zag sneed dwars door mijn hart! Wat een pijn, wat een verwaarlozing, wat een mishandeling. Natuurlijk weet je als je op de Ezelshoeve komt dat er in Nederland en Belgie daadwerkelijk ezels worden mishandeld, de foto’s laten dat goed zien. Maar om ineens oog in oog te staan met een ezeltje dat zo vreselijk slecht behandeld is en zo veel pijn heeft, dat heeft op mij diepe indruk gemaakt. Het maakt maar weer eens duidelijk dat een stichting als de Ezelshoeve hard nodig is.
 
 

 


« Previous Image 5 van de 7 Next Image »
Terug