Anna van Os

Mijn naam is Anna van Os (1990). Ik woon in Tilburg, studeer Veterinaire Natuurgeneeskunde in Breda, werk als oppas, speel piano en ben vrijwilligster op de Ezelshoeve. Augustus 2007 ging ik voor het eerst naar de Ezelshoeve voor mijn eerste stagedag.

Ik zou er een half jaar, één dag in de week, stage gaan lopen voor de opleiding Dierverzorging. Dit werd echter een heel jaar, plus een blokstage van 3 weken. Het schooljaar daarop ging ik Veterinaire natuurgeneeskunde studeren, maar  bleef iedere woensdag komen als vrijwilligster. Ik ontmoette toen Joke, die net een project was gestart met de ezels voor kinderen met een beperking. Ze vroeg mij of ik haar wilde helpen met het project. Dit heb ik bijna een jaar op woensdagmiddag met ontzettend veel plezier gedaan. De ezels Leo, Pitou en Apollo waren perfecte therapeuten!

Het was erg bijzonder om te zien hoe de ezels en de kinderen op elkaar reageerden en ik vond het dan ook jammer dat het project na een jaar ging verhuizen naar een zorgboerderij. Ik vind het heerlijk om de hele dag rond te sjouwen op de hoeve en samen te werken met alle fantastische mensen die er rondlopen. Maar vooral om te mogen ontdekken wat voor prachtige en bijzondere dieren ezels zijn!

Wat doe ik nu zoal op de hoeve? Als je aan de vrijwilligers naar mij vraagt, zeggen ze waarschijnlijk twee dingen: Robbe en clickertraining. Onze ''kudde-manager'' Robbe neemt zijn taak erg serieus. Maar niet alleen bij de ezels, ook vind hij het erg leuk (nieuwe) vrijwilligers en stagiaires uit te dagen. Dat is ook de reden dat ik hem in het begin niet zo makkelijk vond. Hij ging steeds voor de deuropening staan, trok het hooi uit mijn handen en zorgde ervoor dat ik er een half uur over deed, zijn halster om te doen...

Omdat ik ervaring had met clickertraining (met paarden en honden), stelde Jacqueline voor dat ik dit met Robbe ging doen. Dat ging wonderbaarlijk goed! Binnen een paar maanden waren we dikke vrienden en liet hij zijn hoefjes zonder problemen uitkrabben, kon ik zijn halster omdoen en liep hij als een lammetje mee tijdens een wandeling. Ik hoefde hem niet meer te halen, hij stond, en staat nog steeds, iedere keer te balken bij het hek. Ik ga bijna iedere week met hem wandelen en sinds een half jaar kan hij ook voor de kar lopen, zonder dat hij meteen het maïsveld in duik. Ik ben ontzettend blij dat ik de hoeve heb gevonden en hoop dat we het goede werk met z'n allen nog lang voort kunnen zetten!