Angelique Heussen

Met nog een verdrietig gevoel ging ik in oktober 2006 naar de open dag van het dierenasiel in Breda. Ik had net de dag ervoor afscheid genomen van mijn hond maar ik had een paar mensen beloofd nog even te gaan kijken en verslag uit te brengen over een andere hond die nu in het asiel zat.

Geen idee dat daar op die dag ook ezels zouden zijn. Ik had nog nooit eerder kennis gemaakt met ezels maar vond het meteen hele bijzondere dieren. Met de eigenaren Jacqueline en P-P heb ik toen afgesproken om eens op een zaterdag naar de hoeve te komen en te zien of vrijwilligerswerk iets voor mij zou zijn. Zo gezegd zo gedaan. Ik begon er met een keer in de drie à vier weken op zaterdag, maar inmiddels ben ik er om de veertien dagen zaterdags te vinden.

In september 2008 werd ik de trotse adoptiemoeder van Isis. Vanaf haar tweede dag op de hoeve heb ik haar leren kennen en ben ik echt besmet geraakt met het zogenoemde ezelvirus. Van Isis leer ik heel veel en zij geeft mij ook het vertrouwen in de omgang met ezels.

Ik vind het werk op de hoeve een heerlijke afleiding van mijn dagelijkse werkzaamheden als projectleider. Tussen de ezels kan ik mijzelf steeds weer opladen. Ik kom er dan ook altijd met een voldaan gevoel en hernieuwde energie vandaan. Ik hoop dan ook dat de ezelshoeve nog lang mag bestaan en ook ik er even lang van mag genieten.