Gust in the middleMeer ezelsMeerdere ezelsEzels rusten in de weiEzelshoeve\'s 2020Ezels bij de oude kerststal in de sneeuwEzels bij de oude kerststal in de sneeuw IIEzels grazend in de wei in een mooie nazomerse dagAlle ezelkoppies aan het hekEzels worden hooi gevoerd in de weiEzels grazen in de weiKerstezels in de weiNiNa\'s eerste kennismaking met de kuddeBart, Pieter, Molly, Happy, Lisa en RosaEzels in de weiEzels snoepen langs de weg

Hoe het begon

Ze zouden dan over een half uurtje bij mij zijn. Natuurlijk! Graag zelfs en zo kwam Yuri Brand samen met een fotograaf hier heen. We hebben 2 uur lang gepraat over al het ezelleed wat wij in de loop der jaren zijn tegengekomen. En dat wij graag een stichting wilden worden om mensen een stukje voorlichting te geven over de ezel en hun verzorging en om verwaarloosde, mishandelde en oude ezels een plaatsje te geven zonder zorgen. Het artikel stond de volgende dag (donderdag 13 januari) al in de krant met een foto van mij en de ezels erbij. 

Op woensdag 19 januari word ik gebeld door Myrna Luikx van Brabant TV. Zij hebben het artikel in de krant gelezen en willen graag helpen er een stichting van te maken. Of ik het goed zou vinden als zij ons daarin gaan helpen...! Ja, wat dacht je dan?! NATUURLIJK! En we spreken af dat zij op vrijdag 28 januari bij ons langs komt om de draaidag door te spreken die plaats zal vinden op maandag 31 februari. Nog één telefoontje en de V.N.E. (Vereniging het Nederlands Ezelstamboek) is onmiddelijk bereid om een afgevaardigde te sturen in de persoon van Ineke Groenendijk.

Op vrijdag 21 januari krijg ik een telefoontje van een inspecteur van de A.I.D. (Algemene Inspectiedienst van het Ministerie van Landbouw, Natuurbeheer en Visserij). Hij had het artikel ook gelezen en verbaasde zich over de uitspraken dat er mishandelde en verwaarloosde ezels in Nederland zouden bestaan...?! Of hij samen met een collega op maandag 23 januari om 9:00 uur mocht komen praten. Ja hoor, kom er maar bij! Ik geef daar graag inlichtingen over! Het was een goed gesprek en na ongeveer 2 uur gepraat te hebben vertrokken zij weer met een heleboel informatie! Ik had een kaartje gekregen van hen zodat ik altijd kon bellen als ik weer eens een verwaarloosde ezel tegen zou komen. Zij zouden dan graag ter plekke geroepen worden.

En toen was het zover! De draaidag voor Zaak voor TV van Omroep Brabant.

Maandagochtend half 10. De eerste man, de regisseur, komt hier aan. Nadat hij aan tafel achter een kop koffie zit, komt ook de presentator, Theo, aan. Ook hij een kop koffie natuurlijk. En kort daarna zien we de cameraman en de geluidsman aankomen. Nu is de ploeg compleet en na 2 kannen koffie en een hele appeltaart, gaan we om kwart over 10 naar buiten, naar de wei om te gaan ‘draaien’.

De stallen geuren naar vers stro (zoals iedere dag natuurlijk!) en de ezeltjes staan gewassen en gestreken in de wei. We besluiten om te starten met het poetsen van de hoefjes en nog wat te borstelen. En Theo gaat voor de eerste keer in zijn leven aan de slag met het poetsen van een ezelhoefje. In de tussentijd probeert hij te vertellen waar hij is, wát hij aan het doen is en met welke reden hij hier is, maar NoNo laat dat niet echt toe. Die vindt het veel belangrijker dat Theo broekzakken heeft die een beetje open staan. Wat zou daar in zitten...? Ondertussen is Erin de camera en de microfoon aan het inspecteren. Erin is tenslotte nog een kleutertje en die zitten over met hun handjes aan... en aangezien Erin geen handjes heeft, probeert ze het maar meteen op te eten... lachùh... Ze heeft onmiddellijk het hart van de cameraman gestolen en hij filmt heel wat Erinneuzen! SiSi staat rustig te wachten op haar poetsbeurt en Onyx hobbelt wat achter Erin aan, die heel wat meer lef heeft dan hij ooit heeft gehad (vindt hijzelf).

Na een uurtje filmen komt Ineke Groenendijk van de V.N.E. ook nog wat vertellen en ook zij geeft aan dat het zeer goed is dat mensen zich bezorgd maken om het lot van ezels en dat er nog teveel leed bestaat.

Om 11 uur zijn we klaar en besluit de filmploeg dat het wel leuk zou zijn als we een stukje in het bos gaan wandelen. Geen probleem... en nadat alle ezeltjes hun halstertjes om hebben vertrekken we naar het bos. De ezels genieten van deze onverwachte wandeling en besluiten er een dolle boel van te maken. Samantha, mijn ezelverzorgstertje, heeft Erin aan de lijn, P-P, mijn man, heeft Onyx aan de lijn en ik loop er met een brave NoNo achteraan. SiSi sluit de achterhoede. Zij heeft wel een halstertje aan, maar geen lijn. Zij mag altijd lekker los lopen. Daar achter loopt de filmploeg en die lachen wat af...! Erin heeft nl besloten maar weer eens de clown uit te hangen en loopt ieder heuveltje op wat ze tegen komt om er vervolgens met een dartel huppeltje weer vanaf te springen. Een echt blij, vrolijk kleutertje voor wie de wereld nog vol verrassingen zit. Onyx wil zich ook niet van zijn meest luie kant laten zien en heeft besloten af en toe eens een sprintje te trekken. Op zich een goed idee, ware het niet dat P-P maar weer eens op zijn afgetrapte klompen loopt en Onyx het nooit kan laten om tijdens het rennen eens flink naar achteren te schoppen. Zien jullie het al voor je...? P-P rennend met gestrekte armen, hangend aan het touwtje, ondertussen wanhopig proberend uit de schoprichting van Onyx te blijven met evenzo wanhopige pogingen om in zijn klompen te blijven...! Hilarische momenten... Is er een camera in de buurt??? Jaaahaaa... deze keer gelukkig dus wel! Nadat we weer terug zijn van de boswandeling komt de regisseur op het idee om een ezel balkend op de film te zetten. Ja natuurlijk laat ik die ezel wel even balken... ik knijp wel een keertje in z’n billen hoor. Niet dus! Een ezel balkt niet op commando... tenzij je Onyx in de wei zet en SiSi, NoNo en Erin nét doen of ze opnieuw een boswandeling gaan maken. Dusss... ezeltjes weer aan de touwtjes, maar zonder die arme Onyx, en we doen net of we weer weg gaan. Terwijl we zo op het pad langs de wei lopen, waar Onyx helemaal alleen in achter blijft, begint hij zich toch wel zorgen te maken dat we werkelijk zonder hem vertrekken en... ja hoor... hij zet aan ... en een vreselijk zielig, klagend gebalk begint door de wei te klinken. “Och mijn arme manneke”, roep ik en ren meteen op hem af om hem te troosten. De mannen van de filmploeg stralen! Het staat erop!

Daarna wat eten en drinken en we pakken SiSi en Erin om met ons mee te laten gaan naar het dorp. We gaan nu het dorp in om leden en donateurs te werven voor de stichting. SiSi is een ouwe rot in het vak en loopt zonder problemen met ons naar het dorp. Erin is voor het eerst op straat tussen de huizen en op de stoep, dus die ziet honderdduizend dingen die haar aandacht vragen. Vooral putdeksels! Wat zijn dat toch voor idiote dingen zal ze gedacht hebben, en ze zet dus prompt geen stap meer. P-P laat haar zien wat een putdeksel allemaal kan doen... niets dus... en springt er een paar keer op- en overheen en probeert Erin ervan te overtuigen dat er niets gebeurt als je er over heen loopt. Ja ja... vertel dat een ezel...! Dus iedere putdeksel hoe groot of klein dan ook wordt grondig onderzocht. En wat dacht je van grenskruizen...?! Hier ziet men op de straat waar de grens Nederland-België loopt. Dat is gedaan door middel van stoeptegels die een mooi wit kruis erop hebben staan, en die dus dwars over de stoep heen lopen. Daar moet Erin ook niets van hebben! En nadat ze met veel huppeltjes en haperingen eindelijk heeft kunnen besluiten om er dan tenslotte maar overheen te springen, kunnen we eindelijk weer verder. Het gaat SiSi duidelijk allemaal wat te traag en zij probeert af en toe met een ferm duwtje van haar neus tegen Erin’s achterkant, wat tempo er in te krijgen. We komen langs het gemeenthuis en Theo besluit ad hoc om de burgemeester uit zijn kantoortje te halen en hem te vertellen over de aankomende stichting. Na enig heen en weer gebel komt de goede burgervader naar beneden, en wil wel even naar buiten komen. Een kort gesprekje en de belofte voor een gift als de stichting een feit is, en weg is hij weer.

Ondertussen is het begonnen te miezeren. “Het rengelt”, zoals ze hier zeggen en we bedenken waar we kunnen schuilen en toch nog onze missie uit kunnen voeren. De plaatselijke supermarkt, de C1000, biedt uitkomst. Ik ken de franchiser goed, meneer de Hek, omdat hij ons al sinds drie jaar sponsort met groente- en fruitafval, wat ik iedere avond aan de leveranciersingang af mag halen. We stappen gewoon met de ezels en de filmploeg het voorportaal van de C1000 in en stellen ons daar op. Ik ga op zoek naar meneer de Hek en leg hem uit wat we aan het doen zijn. Hij vindt het allemaal een geweldig idee en geeft ons toestemming op daar te blijven staan... lekker droog en met een vers appeltje voor de ezels.

En passant wordt Theo door SiSi in zijn duim gebeten omdat ze denkt dat het een stukje appel is, en probeert hij daarvan niets te laten merken. Hahahaha... en het deed behoorlijk pijn, zei hij achteraf! Niets van te merken op film hoor Theo, anders knippen ze dat er vast wel tussenuit. Mijn lieve schattige ezeltjes doen zoiets toch niet...?!
Theo heeft mijn ezelcollectebus van thuis meegenomen en collecteert er vrolijk op los, ondertussen de mensen vertellend dat dit verwaarloosde en mishandelde ezels waren, die nu liefdevol door ons zijn opgenomen en wij bezig zijn er een stichting op te richten en of ze nu maar even geld willen geven. Dat doen de meeste toch wel met plezier en ook hier lachen we weer heel wat af. Vooral als ik meneer de Hek vertel, dat Theo heeft voorgesteld om ’s avonds terug te komen om het portaal te komen dweilen als de ezels een mesthoop neerleggen. Het gezicht van Theo op dat moment was op zich al een film waard!

Maar om 4 uur moeten we bij de notaris zijn, dus P-P en Laura, onze dochter, vertrekken met de ezels terug naar huis. De filmploeg, Samantha en ik gaan door naar de notaris. Daar worden we opgewacht en naar binnen geleid en krijgen we een lekker kopje koffie. Hij vertelt ons wat we allemaal moeten doen om de stichting te kunnen inschrijven, wat hij deze keer helemaal gratis en voor niks doet. Hier bespaar ik dus wel 400 tot 500 euro door, mensen!!! De aanschaf van een ezeltje!!! Nadat alles goed op de film staat, krijgen we een nieuwe afspraak voor donderdag 17.00 uur om met de andere bestuursleden te komen om alle papieren klaar te maken. In de week na Karnaval wordt de stichting dan officieel ingeschreven en passeert de akte bij de notaris en kunnen we naar de Kamer van Koophandel om het ook daar in te laten schrijven. Aansluitend kunnen we dan een rekening openen op naam van De Ezelshoeve. De TV ploeg komt dan ook weer om dit te filmen, een zogenaamde “follow up” en ook dat wordt dan weer uitgezonden. Na een heleboel ‘dankjewels’ en handengeschud, brengt de filmploeg Samantha en mij naar huis. Thuis gekomen beslissen ze dat ze nog wel even mee naar binnen willen om de afgelopen dag door te spreken. Dus nu dan eindelijk, het loopt dan al tegen half 6, een biertje en een wijntje om een ongelofelijk leuke dag af te sluiten. Nog veel gelachen over het verhaal wat P-P vertelt over de 'terugreis' naar huis met de ezels. Ze begonnen zo ontzettend moe te worden, vooral natuurlijk onze ouwe SiSi met haar bijna 35 jaar! Die heeft op een gegeven ogenblik haar verstand op nul gezet en blik op oneindig... en de beentjes op de automatische piloot. Erin had bij putdeksel nummer 50 een gevoel van “putdeksel... putdeksel... putdeksel... VLIEG OP MET DIE PUTDEKSELS!!! IK WIL NAAR HUIS!... en heeft verder naar geen enkele putdeksel meer gekeken!
Natuurlijk zijn ze alle 4 lekker verwend naderhand op stal en met een lekker appeltje achter de kiezen zijn ze volgens mij allemaal van uitputting onmiddellijk in slaap gevallen!

Het was een geweldige dag!

Jacqueline